Ballata Dell´amore Cieco o Della Vanità
Un uomo onesto, un uomo probo,
tralalalalla tralallaleru
s'innamorò perdutamente
d'una che non lo amava niente.
Gli disse "portami domani",
tralalalalla tralallaleru
gli disse "portami domani"
il cuore di tua madre per i miei cani.
Lui dalla madre andò e l'uccise,
tralalalalla tralallaleru
dal petto il cuore le strappò
e dal suo amore ritornò.
Non era il cuore, non era il cuore,
tralalalalla tralallaleru
non le bastava quell'orrore,
voleva un'altra prova del suo cieco amore.
Gli disse amor se mi vuoi bene,
tralalalalla tralallaleru
gli disse amor se mi vuoi bene,
tagliati dei polsi le quattro vene.
Le vene ai polsi lui si tagliò,
tralalalalla tralallaleru
e come il sangue ne sgorgò
correndo come un pazzo da lei tornò.
Gli disse lei ridendo forte
tralalalalla tralallalero
gli disse lei ridendo forte
"L'ultima tua prova sarà la morte".
E mentre il sangue lento usciva
e ormai cambiava il suo colore
la vanità fredda gioiva
un uomo s'era ucciso per il suo amore.
Fuori soffiava dolce il vento
tralalalalla tralallaleru
ma lei fu presa da sgomento
quando lo vide morir contento.
Morir contento e innamorato
quando a lei niente era restato
non il suo amore non il suo bene
ma solo il sangue secco delle sue vene.
Ballade van de Blinde Liefde of de Vaniteit
Een eerlijke man, een deugdzame man,
tralalalalla tralallaleru
verliefde zich hopeloos
op iemand die niets voor hem voelde.
Hij zei: "Breng me morgen",
tralalalalla tralallaleru
hij zei: "Breng me morgen"
de hart van je moeder voor mijn honden.
Hij ging naar zijn moeder en doodde haar,
tralalalalla tralallaleru
uit haar borst rukte hij het hart
en keerde terug naar zijn liefde.
Het was niet het hart, het was niet het hart,
tralalalalla tralallaleru
het was niet genoeg, die gruwel,
ze wilde een ander bewijs van zijn blinde liefde.
Hij zei: "Lief, als je om me geeft,"
tralalalalla tralallaleru
hij zei: "Lief, als je om me geeft,
snijd de vier aderen van je polsen door."
De aderen in zijn polsen sneed hij door,
tralalalalla tralallaleru
en toen het bloed eruit spoot
kwam hij als een gek weer naar haar terug.
Ze zei lachend hard
tralalalalla tralallalero
ze zei lachend hard:
"Je laatste bewijs zal de dood zijn."
En terwijl het bloed langzaam stroomde
en zijn kleur al veranderde,
verheugde de koude vaniteit zich,
een man had zichzelf gedood voor zijn liefde.
Buiten waaide de zachte wind
tralalalalla tralallaleru
maar zij werd overvallen door schrik
toen ze hem gelukkig zag sterven.
Gelukkig sterven en verliefd
terwijl er niets meer voor haar over was,
geen liefde, geen goedheid,
maar alleen het droge bloed van zijn aderen.