Wahdon (وحدن)
وحدن بيبقوا، متل زهر البيلسان
waḥdun biyibqū, mitl zahr al-baylsān
وحدهن، بيقطفوا وراق الزمان
waḥdahun, biqṭifū waraq al-zamān
بيسكروا الغابة، بيضلهن متل الشتي يدقوا
biskirū al-ghāba, biyḍalluhum mitl al-shitī yidqū
على بوابي، على بوابي
ʿalā bawābī, ʿalā bawābī
يا زمان
yā zamān
يا عشب داشر فوق هالحيطان
yā ʿushb dāshir fawq hal-ḥiṭān
ضويت ورد الليل ع كتابي
ḍawwit ward al-layl ʿalā kitābī
برج الحمام مسور وعالي
burj al-ḥamām masūr wa ʿālī
هج الحمام، بقيت لحالي، لحالي
hij al-ḥamām, baqīt laḥālī, laḥālī
يا ناطرين التلج، ما عاد بدكن ترجعوا؟
yā nāṭirīn al-talj, mā ʿād bidkūn terjaʿū
صرخ عليهن بالشتي يا ديب، بلكي بيسمعوا
ṣarakh ʿalayhun bil-shitī yā dīb, balki bīsmaʿū
وحدن بيبقوا، متل هالغيم العتيق
waḥdun biyibqū, mitl hal-ghaym al-ʿatīq
وحدهن، وجوهن وعتم الطريق
waḥdahun, wujūhun wa ʿatam al-ṭarīq
عم يقطعوا الغابة وبإيدهن متل الشتي يدقوا
ʿam yiqṭaʿū al-ghāba wa biʾīd hun mitl al-shitī yidqū
البكي وهن على بوابي
al-bakī wuhun ʿalā bawābī
يا زمان
yā zamān
من عمر فيّ العشب ع الحيطان
min ʿumr fī al-ʿushb ʿalā al-ḥiṭān
من قبل ما صار الشجر عالي
min qabl mā ṣār al-shajar ʿālī
ضوي قناديل وأنطر أصحابي
ḍawwi qandīl wa anṭur aṣḥābī
مرقوا وفلوا، بقيت ع بابي لحالي
maraqū wa fallū, baqīt ʿalā bābī laḥālī
يا رايحين والتلج، ما عاد بدكن ترجعوا؟
yā rāyiḥīn wa al-talj, mā ʿād bidkūn terjaʿū
صرخ عليهن بالشتي يا ديب، بلكي بيسمعوا
ṣarakh ʿalayhun bil-shitī yā dīb, balki bīsmaʿū
يا رايحين والتلج، ما عاد بدكن ترجعوا؟
yā rāyiḥīn wa al-talj, mā ʿād bidkūn terjaʿū
صرخ عليهن بالشتي يا ديب، بلكي بيسمعوا
ṣarakh ʿalayhun bil-shitī yā dīb, balki bīsmaʿū
Wahdon (وحدن)
Ze blijven alleen, als de vlierbloesem
Alleen zij, plukken de bladeren van de tijd
Ze sluiten het bos, ze blijven als de sneeuw tikken
Op de deuren, op de deuren
Oh tijd
Oh onkruid dat groeit op deze muren
Ik verlichtte de nachtelijke rozen in mijn boek
De duiven torenhoog en omheind
De duiven zijn weg, ik ben alleen, alleen
Oh wachtenden op de sneeuw, willen jullie niet terug?
Ik schreeuwde naar hen in de sneeuw, oh wolf, misschien horen ze het
Ze blijven alleen, als deze oude wolken
Alleen zij, hun gezichten en de duisternis van de weg
Ze doorkruisen het bos en in hun handen als de sneeuw tikken
Het huilen en zij op mijn deuren
Oh tijd
Sinds de gras op de muren leeft
Voordat de bomen hoog werden
Verlicht de lantaarns en wacht op mijn vrienden
Ze zijn voorbijgekomen en weggegaan, ik bleef alleen bij mijn deur
Oh jullie die gaan met de sneeuw, willen jullie niet terug?
Ik schreeuwde naar hen in de sneeuw, oh wolf, misschien horen ze het
Oh jullie die gaan met de sneeuw, willen jullie niet terug?
Ik schreeuwde naar hen in de sneeuw, oh wolf, misschien horen ze het