The Ivory Gate Of Dreams
The coldness of confusion
Hangs in the morning air as
Brazen bells ring reality
To announce the conqueror dawn
Removed from nights fleeting trance
Plunged headlong into cold days
Where in a circle we wander
The barren wastes of our pasts
Daylight dreamers awaken on
Deserts of desperation
Lonely lives learn to live on
Islands of isolation
Surrounded by violent oceans
Of hate and hopeless sorrows
Daylight dreamers envision
Tranquil seas in safe tomorrows
Dreaming through the darkened day
Along tempest torn strands
Desperately grasping the grains
Of hope that flit through our hands
As they fall we tighten our hold
While the waves claim the final few
Taken without ceremony
They drift out of view
Washed away with the tides of time
Slipped through our fingers as dreams do
From sleeping visions
Daily were torn
In waking hours
Hopes our forlorn
Is all we do and all we dream
Doomed to drown in a hopeless stream?
Wishing life were made of lasting visions
In eternal sleep
And if that rest were filled with sorrow
Still we'd sleep
In the madness of a silent eternity
We'd find solace in
False visions that protect us
From reality
Enter ivory gates through midnight skies
Daylight dreamers in private parades
Perform before perpetual dawn
As dusk engulfs the gate of horn
Ivory towers appear beyond the gate
Invisible fortresses of escape
Traversed by ramparts made of hopes and fears
Impervious to reality
Behind sullen doors
Untouched within
Sale from summer storms
And winter winds
Relentless tempests
Can weaken walls
Towers falter when
Reality calls
Untouchable by all without
Lost in the silken web youth may weave
Tangled threads seem a stronghold
But illusions can deceive
A cold daze plagues the air
Driven by aging winds
The walls give way to the rush
And let reality
Misty morning on windswept plain
Embers of a fortress all that remain
The seeds of life that burned within
Have flown like whispers on the wind
From the sleepers world
I look toward darkening skys
Through the violet haze of summer storms
The sun leaves tired eyes
Betrayed by innocence
Deceived by delusions
Plagiarized promises
Pale into empty hopes
Ivory towers bow down
In reverence to daylight
As dreamers awaken
In sleepers somber shade
Ocean waves shift leaving
Only memories
Final traces of hope
Are swallowed in the deep
Despair sends a certain calm
A vague sense of relief
Released from all our longings
Silently we'll sleep
Hope leads to quiet desperation
When reality obscures the dream
Makes the mind a grave of memories
That wander like the lonely breeze
Whose whispers echo through ruins rust
Of towers torn and dreams turned to dust
De Ivoren Poort Van Dromen
De kilte van verwarring
Hangt in de ochtendlucht als
Dappere klokken de realiteit luiden
Om de overwinnaar dageraad aan te kondigen
Verwijderd van de vluchtige trance van de nacht
Rechtdoor in koude dagen gedoken
Waarin we in een cirkel zwerven
De dorre woestenijen van ons verleden
Dagdromers ontwaken op
Woestijnen van wanhoop
Eenzaam leven leert te overleven op
Eilanden van isolatie
Omringd door gewelddadige oceanen
Van haat en hopeloze smarten
Dagdromers zien voor zich
Kalmte zeeën in veilige morgen
Dromend door de verduisterde dag
Langs door stormen verscheurde strengen
Wanhopig de korrels vastgrijpend
Van hoop die door onze handen flitsen
Terwijl ze vallen verstrakken we onze greep
Terwijl de golven de laatste paar opeisen
Zonder ceremonie meegenomen
Drijven ze uit het zicht
Weggespoeld met de getijden van de tijd
Tussen onze vingers geglipt zoals dromen doen
Van slapende visioenen
Dagelijks gescheurd
In wakkere uren
Hopen onze verloren
Is alles wat we doen en alles wat we dromen
Verdoemd om te verdrinken in een hopeloze stroom?
Wensend dat het leven gemaakt was van blijvende visioenen
In eeuwige slaap
En als die rust gevuld was met verdriet
Zouden we nog steeds slapen
In de waanzin van een stille eeuwigheid
Zouden we troost vinden in
Valse visioenen die ons beschermen
Tegen de realiteit
Binnenkomen door ivoren poorten onder middernachtelijke luchten
Dagdromers in privéparades
Voeren op voor eeuwige dageraad
Terwijl de schemering de hoornpoort omarmt
Ivoren torens verschijnen achter de poort
Onzichtbare vestingen van ontsnapping
Doorkruist door wallen gemaakt van hoop en vrees
Ondoordringbaar voor de realiteit
Achter sombere deuren
Onaanraakbaar binnenin
Verkocht van zomerstormen
En winterwinden
Onophoudelijke stormen
Kunnen muren verzwakken
Torens wankelen wanneer
De realiteit roept
Onaanraakbaar voor allen van buiten
Verloren in het zijden web dat de jeugd kan weven
Verwarde draden lijken een bolwerk
Maar illusies kunnen bedriegen
Een koude mist teistert de lucht
Gedreven door verouderende winden
De muren geven toe aan de stroom
En laten de realiteit binnen
Mistige ochtend op een door de wind geteisterd vlak
Gloeiende resten van een vesting zijn alles wat overblijft
De zaden van het leven die binnenin brandden
Zijn gevlogen als fluisteringen op de wind
Van de wereld van de slapers
Kijk ik naar de donker wordende luchten
Door de paarse nevel van zomerstormen
De zon verlaat vermoeide ogen
Verraadt door onschuld
Bedrogen door illusies
Geplagieerde beloftes
Verbleken in lege hoop
Ivoren torens buigen zich
In eerbied voor het daglicht
Terwijl dromers ontwaken
In de sombere schaduw van slapers
Oceaan golven verschuiven en laten
Alleen herinneringen achter
Laatste sporen van hoop
Worden in de diepte verslonden
Wanhoop zendt een zekere kalmte
Een vage zin van verlichting
Vrijgelaten van al onze verlangens
Zullen we stilletjes slapen
Hoop leidt tot stille wanhoop
Wanneer de realiteit de droom verduistert
Maakt de geest tot een graf van herinneringen
Die zwerven als de eenzame bries
Wiens fluisteringen weerklinken door roestige ruïnes
Van torens gescheurd en dromen veranderd in stof