Loibere Risen
Loibere risen von den boimen
Hin zu tal, des stan blot ir este.
Blomen sich wissen daz se sint
Vurtorben al, schoene was ir
Gleste. Sus twinget de rife
Maniger hande wurzel sal,
Des bin ich gar sere betrübet.
Nu ich zu grife: Sint der
Winder ist so kal, des wirt
Nuwe vroide geübet.
Helfet mir schallen hundert tusent
Vroiden mer, wen des meien
Blüte kann bringen.
Rosen de vallen an minr vrowen
Roter ler. Da von wil ich singen.
Twingt mich de kulde, al ir libe
Geströwet. Wurbe ich ir hulde,
Son bedrocht ich vroiden mer.
Sus de minningliche mich vröwet.
Resurgimiento de Loibere
Resurgimiento de los árboles
Hacia el valle, donde la piedra brilla en el este.
Las flores saben que están
Marchitas todas, hermosa era su
Brillo. Sus ramas de la vid
Muchas manos de raíces sal
Estoy muy entristecido.
Ahora que alcanzo: Cuando
El invierno es tan frío, se experimenta
Nueva alegría.
Ayúdenme a hacer sonar cien mil
Alegrías más, cuando la flor de mayo
Puede traer.
Rosa que cae sobre mi dama
Rojo brillo. De eso quiero cantar.
La frialdad me obliga, toda su amor
Marchito. Si obtuviera su favor,
Entonces disfrutaría de más alegrías.
Así que la amabilidad me alegra.