395px

Serenata a una compañera de escuela

Fausto Cigliano

Serenatella a 'na cumpagna 'e scola

Serenatella a na cumpagna 'e scola
ca se chiammava...., 'o nomme no, nun mm''o ricordo.
Tropp'anne só' passate, 'o tiempo vola
e mo só' tante ca mme stanco d''e ccuntá.
Ma, comme fosse ajere, a me mme pare d''a vedé
a 'o stesso banco, proprio a fianco a me.

Serenatella a na cumpagna 'e scola
ca si 'a guardavo, giá tremmavo, comm' a che.

Vita, vita sbagliata!
Ch'aggiu perduto,
ch'aggiu lassato?
Ma che ce penzo a fá!
Va', trova mo addó' sta
chella felicitá
ca mme puteva accumpagná.

Cchiù tiempo passa e cchiù mme vène a mente
e, cchiù 'e na vota, sento 'a voce ca mme dice
"Comm'è che allora nun capiste niente?
Io te vulevo tantu bene, cride a me!"
E i' pure - lle risponno - "Io te vulevo bene a te,
pecché nun ce capèttemo, pecché?"

Cchiù tiempo passa e cchiù mme vène a mente,
ma 'o nomme...niente, nun mm''o pòzzo arricurdá.

Vita, vita sbagliata,
ch'aggiu perduto,
ch'aggiu lassato.
Ma che ce penzo a fá!
Va', trova mo addó' sta
chella felicitá
ca mme puteva accumpagná.

Serenatella a na cumpagna 'e scola
ca, mme ricordo, se chiammava "Giuventù"

Serenata a una compañera de escuela

Serenata a una compañera de escuela
que se llamaba..., el nombre no, no lo recuerdo.
Han pasado tantos años, el tiempo vuela
y ahora son tantos que me canso de contar.
Pero, como si fuera ayer, me parece ver
el mismo pupitre, justo al lado de mí.

Serenata a una compañera de escuela
que al mirarla, ya temblaba, como un idiota.

Vida, vida equivocada!
¿Qué he perdido,
qué he dejado?
¡Pero qué pienso hacer!
Ve, encuentra ahora dónde está
esa felicidad
que me podía acompañar.

Mientras más tiempo pasa, más me viene a la mente
y, más de una vez, escucho la voz que me dice
'¿Cómo es que entonces no entendiste nada?
¡Yo te quería tanto, créeme!'
Y yo también - le respondo - 'Yo te quería a ti,
¿por qué no nos entendimos, por qué?'

Mientras más tiempo pasa, más me viene a la mente,
pero el nombre... nada, no lo puedo recordar.

Vida, vida equivocada,
¿qué he perdido,
qué he dejado?
¡Pero qué pienso hacer!
Ve, encuentra ahora dónde está
esa felicidad
que me podía acompañar.

Serenata a una compañera de escuela
que, recuerdo, se llamaba 'Juventud'

Escrita por: Giuseppe Bonavolontà / Michele Galdieri