Infirmière
J'ai besoin de toi comme d'une infirmière
Quand je me demande ce que je fous ici
Et que je colle ma tête pendant des heures sur l'oreiller
Tétanisé, assommé, incapable de rien
J'en ai marre de faire semblant
J'en ai marre de faire comme si tout me glissait dessus
J'en peux plus d'entendre les sirènes
Même à travers le double vitrage
On prend les mêmes et on recommence
Je m'étais décidé à sortir parce que
Je supportais plus d'être chez moi
Je suis allé rejoindre des gens
Dans un de ces pubs irlandais merdiques
Qu'on trouve sur les grands boulevards
À une table sur ma gauche y avait un groupe de filles
Dont une qui m'a tout de suite plu
Elle était un peu mate de peau
Mais avec des cheveux châtains clairs
Ou blonds foncés je sais jamais
Mais surtout elle avait l'air douce
Bienveillante et sereine
Comme si elle avait pas renoncé
À rien, comme si elle avait jamais douté de la beauté du monde
Ni de celles des hommes
Je me suis fait quelques films
Osés mais jolis
Restait tout de même à établir le contact
Ce qui est impossible à faire en réalité
On nous le fait croire dans les films
Mais c'est une vaste arnaque
Ça m'est retombé dessus d'un coup
Je me suis senti seul, triste et fatigué
J'y arrive pas sans toi
J'arrive plus à encaisser
Comment est-ce que ça va se finir?
Comment est ce que je vais faire?
J'ai besoin de toi comme d'une infirmière
Que tu répares ma tête et mes sentiments
Qui fonctionnent plus bien
Que tu refasses mes stocks de sérotonines
Que tu me dises que c'est rien
J'ai compris que tu voulais pas de moi pour l'instant
Mais je me force à croire qu'avec du temps
Tu changes d'avis et dans mes nuits
Je rêve encore que tu m'emmènes danser
Jusqu'au matin
Sur la musique, on va, on vient
On s'éloigne et on revient
Puis tu t'élances et je te tiens
Je te retiens du bout des doigts
Pour te ramener contre moi
Sur la musique, on va, on vient
Corps contre corps, main dans la main
Plus rien n'existe, plus rien de rien
Quand je te tiens du bout des doigts
Pour te ramener contre moi
Je me suis fait tirer de mes pensées
De la pire façon possible
Une grande claque sur l'épaule
Le truc que je déteste
Envoyée par un genre de rugbyman pas très discret
Un gars que je connaissais un peu
Alors ça va l'artiste? Il me dit
Les amours, tout ça?
D'ailleurs aux concerts tu dois bien te faire plaisir, mon salaud!
Le genre de choses qui met tout de suite super à l'aise
Qui te rapproche encore un peu plus de l'eunuque dans son harem
Je lui réponds que ça c'est soit un mythe complet
Soit c'est moi et mes petits camarades qui sommes des manches
Évidemment, il se met à me charrier
Me dit que c'est pas possible
Que j'ai un problème, que je suis pédé
Pauvre vieux, si tu savais combien de fois, je me suis posé la question
Sincèrement qu'est-ce qui déconne chez moi?
Pourquoi dès qu'il y en a une qui est gentille
Je me barre en courant?
Ça m'est retombé dessus d'un coup
Je me suis senti seul, triste et fatigué
J'y arrive pas sans toi, j'arrive plus à encaisser
Comment est-ce que ça va se finir?
Comment est-ce que je vais faire?
J'ai besoin de toi comme d'une infirmière
Que tu me dises que je suis hors de danger
Que mon état va s'améliorer
Que tu passes ta main dans mes cheveux
Que tu prennes ma vie pour en faire quelque chose de mieux
J'ai compris que tu voulais pas de moi pour l'instant
Mais je me force à croire qu'avec du temps
Tu changes d'avis, et dans mes nuits
Je rêve encore que tu m'emmènes danser
Jusqu'au matin
Sur la musique, on va, on vient
On s'éloigne et on revient
Puis tu t'élances et je te tiens
Je te retiens du bout des doigts
Pour te ramener contre moi
Sur la musique, on va, on vient
Corps contre corps, main dans la main
Plus rien n'existe, plus rien de rien
Quand je te tiens du bout des doigts
Pour te ramener contre moi
J'ai besoin de toi comme d'une cigarette ou d'un verre
À chaque fois que je dois sortir dans la foule
Je me dis que ça peut pas être comme ça
Qu'il doit y avoir autre chose
Jusqu'ici j'ai pas trouvé des tas de raisons d'exister
Mais j'ai besoin de croire en quelque chose de profond, de solide
J'ai besoin d'être porté par un espoir
Je voudrais faire l'effort permanent et sublime
Je voudrais être à tes côtés, simplement
Pour que la vie ne puisse jamais nous mettre à genoux
J'ai besoin de toi comme d'une infirmière
Que tu m'aides à trouver le sommeil
Qu'on se réveille dans des draps blancs
Que tu dises que c'était qu'un mauvais rêve
Que tout ça c'est derrière moi maintenant
J'ai compris que tu voulais pas de moi pour l'instant
Mais je me force à croire qu'avec du temps
Tu changes d'avis, et dans mes nuits
Je rêve encore que tu m'emmènes danser
Jusqu'au matin
Sur la musique, on va, on vient
On s'éloigne et on revient
Puis tu t'élances et je te tiens
Je te retiens du bout des doigts
Pour te ramener contre moi
Sur la musique, on va, on vient
Corps contre corps, main dans la main
Plus rien n'existe, plus rien de rien
Quand je te tiens du bout des doigts
Pour te ramener contre moi
Verpleegster
Ik heb je nodig zoals een verpleegster
Wanneer ik me afvraag wat ik hier doe
En ik mijn hoofd urenlang op het kussen druk
Verlamd, bedwelmd, niet in staat tot iets
Ik ben het zat om te doen alsof
Ik ben het zat om te doen alsof alles me niet raakt
Ik kan de sirenes niet meer horen
Zelfs niet door het dubbele glas
We nemen dezelfde en beginnen opnieuw
Ik had besloten om naar buiten te gaan omdat
Ik het niet meer kon uithouden thuis
Ik ging mensen ontmoeten
In een van die kut Ierse pubs
Die je op de grote boulevards vindt
Aan een tafel links van me zat een groep meisjes
Waarvan er één me meteen aansprak
Ze had een beetje een getinte huid
Maar met lichtbruin haar
Of donkerblond, ik weet het nooit
Maar vooral ze leek zo zacht
Welwillend en sereen
Alsof ze niet had opgegeven
Aan niets, alsof ze nooit had getwijfeld aan de schoonheid van de wereld
Of die van de mannen
Ik heb wat fantasieën gemaakt
Gedurfd maar mooi
Maar het contact leggen blijft nog steeds een uitdaging
Wat in werkelijkheid onmogelijk is
Dat doen ze ons geloven in films
Maar het is een grote oplichterij
Het viel me ineens weer op
Ik voelde me alleen, verdrietig en moe
Ik kan het niet zonder jou
Ik kan het niet meer aan
Hoe gaat dit eindigen?
Hoe ga ik dit doen?
Ik heb je nodig zoals een verpleegster
Dat je mijn hoofd en mijn gevoelens repareert
Die niet meer goed functioneren
Dat je mijn voorraad serotonine aanvult
Dat je me zegt dat het niets is
Ik begreep dat je nu niet van me wilt
Maar ik dwing mezelf te geloven dat met de tijd
Je van gedachten verandert en in mijn nachten
Droom ik nog steeds dat je me meeneemt om te dansen
Tot de ochtend
Op de muziek, we gaan, we komen
We gaan weg en we komen terug
Dan spring je en ik houd je vast
Ik houd je vast met de puntjes van mijn vingers
Om je weer tegen me aan te brengen
Op de muziek, we gaan, we komen
Lichaam tegen lichaam, hand in hand
Niets bestaat meer, helemaal niets
Wanneer ik je vasthoud met de puntjes van mijn vingers
Om je weer tegen me aan te brengen
Ik werd uit mijn gedachten getrokken
Op de slechtste manier mogelijk
Een grote klap op mijn schouder
Het ding dat ik haat
Verzonden door een soort van onopvallende rugbyspeler
Een jongen die ik een beetje kende
Dus, hoe gaat het kunstenaar? zegt hij
De liefde, dat allemaal?
Trouwens, op concerten moet je je wel vermaken, klootzak!
Het soort dingen dat je meteen ongemakkelijk maakt
Dat je nog dichter bij de eunuch in zijn harem brengt
Ik antwoord hem dat dat ofwel een complete mythe is
Of dat ik en mijn maatjes gewoon losers zijn
Natuurlijk begint hij me te plagen
Zegt dat het niet mogelijk is
Dat ik een probleem heb, dat ik homo ben
Arm vent, als je wist hoe vaak ik me die vraag heb gesteld
Eerlijk gezegd, wat klopt er niet met mij?
Waarom als er een is die aardig is
Ren ik weg?
Het viel me ineens weer op
Ik voelde me alleen, verdrietig en moe
Ik kan het niet zonder jou, ik kan het niet meer aan
Hoe gaat dit eindigen?
Hoe ga ik dit doen?
Ik heb je nodig zoals een verpleegster
Dat je me zegt dat ik buiten gevaar ben
Dat mijn toestand zal verbeteren
Dat je je hand door mijn haar haalt
Dat je mijn leven oppakt om er iets beters van te maken
Ik begreep dat je nu niet van me wilt
Maar ik dwing mezelf te geloven dat met de tijd
Je van gedachten verandert, en in mijn nachten
Droom ik nog steeds dat je me meeneemt om te dansen
Tot de ochtend
Op de muziek, we gaan, we komen
We gaan weg en we komen terug
Dan spring je en ik houd je vast
Ik houd je vast met de puntjes van mijn vingers
Om je weer tegen me aan te brengen
Op de muziek, we gaan, we komen
Lichaam tegen lichaam, hand in hand
Niets bestaat meer, helemaal niets
Wanneer ik je vasthoud met de puntjes van mijn vingers
Om je weer tegen me aan te brengen
Ik heb je nodig zoals een sigaret of een drankje
Elke keer als ik in de menigte moet zijn
Zeg ik tegen mezelf dat het niet zo kan zijn
Dat er iets anders moet zijn
Tot nu toe heb ik niet veel redenen gevonden om te bestaan
Maar ik heb behoefte aan iets dieps, iets stevigs
Ik heb behoefte aan de steun van een hoop
Ik zou de permanente en sublieme inspanning willen doen
Ik zou gewoon aan je zijde willen zijn
Zodat het leven ons nooit op de knieën kan dwingen
Ik heb je nodig zoals een verpleegster
Dat je me helpt om de slaap te vinden
Dat we ontwaken in witte lakens
Dat je zegt dat het maar een slechte droom was
Dat dit alles nu achter me ligt
Ik begreep dat je nu niet van me wilt
Maar ik dwing mezelf te geloven dat met de tijd
Je van gedachten verandert, en in mijn nachten
Droom ik nog steeds dat je me meeneemt om te dansen
Tot de ochtend
Op de muziek, we gaan, we komen
We gaan weg en we komen terug
Dan spring je en ik houd je vast
Ik houd je vast met de puntjes van mijn vingers
Om je weer tegen me aan te brengen
Op de muziek, we gaan, we komen
Lichaam tegen lichaam, hand in hand
Niets bestaat meer, helemaal niets
Wanneer ik je vasthoud met de puntjes van mijn vingers
Om je weer tegen me aan te brengen
Escrita por: Nicolas Dardillac / Pierre Cabanettes / Quentin Postel / Simon Martellozo / Stephane Muraire