Colossal Voids
Let these waves take me away,
Let this tide pull me away.
Let these waves take me away,
Let this tide pull me away.
These ashen waters swallow the grey skies,
In this tumultuous churn I gasp and thrash,
Human driftwood torn and flung,
By the escalating currents of despair,
All encompassing bleakness.
I'm under this sea of sorrow,
I'm under these waves.
I'm under this sea of sorrow,
I'm under these waves.
Let these waves take me away,
Let this tide pull me away.
Let these waves take me away,
Let this tide pull me away.
The storm breaks, the grim expanse of the sky now reflects the maelstrom,
All pervading grief foaks into the chaos wrought atmosphere.
Shattered and tangled I am,
Wrenched to and fro before finally I am dragged,
Helpless and broken,
Beneath the waves.
Now my struglle ands,
I sink beneath the angry roar,
Surrendered to this unforgiving ocean.
And here, below the frenzy, drowning in solemn grace,
I am at peace.
I'm under this sea of sorrow,
I'm under these waves.
I'm under this sea of sorrow,
I'm under these waves.
Let these waves take me away,
Let this tide pull me away.
Let these waves take me away,
Let this tide pull me away.
This still iron-hued expanse of nothingness,
Echoes the forceful silence,
Permeates my soul,
I, the only stain on this perfect blank horizon,
Lost to colossal voids.
Colossale Leegtes
Laat deze golven me meenemen,
Laat deze getijden me wegtrekken.
Laat deze golven me meenemen,
Laat deze getijden me wegtrekken.
Deze asgrauwe wateren slikken de grijze luchten,
In deze woelige draaikolk hijg ik en worstel,
Menselijk drijfhout verscheurd en weggegooid,
Door de toenemende stromen van wanhoop,
Alomvattende somberheid.
Ik ben onder deze zee van verdriet,
Ik ben onder deze golven.
Ik ben onder deze zee van verdriet,
Ik ben onder deze golven.
Laat deze golven me meenemen,
Laat deze getijden me wegtrekken.
Laat deze golven me meenemen,
Laat deze getijden me wegtrekken.
De storm breekt los, de sombere uitgestrektheid van de lucht weerspiegelt de maelstrom,
Alomtegenwoordige rouw vermengt zich met de chaotische atmosfeer.
Verbroken en verward ben ik,
Trek en duwend voordat ik uiteindelijk word gesleept,
Hulpeloos en gebroken,
Onder de golven.
Nu eindigt mijn strijd,
Ik zink onder het woedende gebrul,
Overgegeven aan deze genadeloze oceaan.
En hier, onder de razernij, verdrinkend in plechtige genade,
Ben ik in vrede.
Ik ben onder deze zee van verdriet,
Ik ben onder deze golven.
Ik ben onder deze zee van verdriet,
Ik ben onder deze golven.
Laat deze golven me meenemen,
Laat deze getijden me wegtrekken.
Laat deze golven me meenemen,
Laat deze getijden me wegtrekken.
Deze stille, ijzerkleurige uitgestrektheid van nietsheid,
Weerklinkt de krachtige stilte,
Doordringt mijn ziel,
Ik, de enige vlek op deze perfecte lege horizon,
Verloren in colossale leegtes.