Estrela da Tarde
Era a tarde mais longa de todas as tardes que me acontecia
Eu esperava por ti, tu não vinhas, tardavas e eu entardecia
Era tarde tão tarde que a boca tardando-lhe o beijo, morria
Quando à boca da noite surgiste na tarde, qual rosa tardia
Quando nós nos olhamos, tardamos no beijo que a boca pedia
E na tarde ficamos, unidos, ardendo na luz que morria
Em nós dois nessa tarde que tanto tardaste, o Sol amanhecia
Era tarde de mais para haver outra noite, para haver outro dia
Meu amor, meu amor, minha estrela da tarde
Que o luar te amanheça e o meu corpo te guarde
Meu amor, meu amor, eu não tenho a certeza
Se tu és a alegria ou se és a tristeza
Meu amor, meu amor, eu não tenho a certeza
Foi a noite mais bela de todas as noites que me adormeceram
Dos noturnos silêncios que à noite, de beijos e aromas se encheram
Foi a noite em que os nossos dois corpos cansados não adormeceram
E da estrada mais linda da noite, uma festa de fogo fizeram
Foram noites e noites que numa só noite nos aconteceram
Era o dia da noite de todas as noites que nos precederam
Era a noite mais clara daqueles que à noite se deram
E entre os braços da noite, de tanto se amarem, vivendo, morreram
Eu não sei meu amor, se o que digo é ternura, se é riso, se é pranto
É por ti que adormeço, e acordado recordo no canto
Essa tarde em que tarde surgiste dum triste e profundo recanto
Essa noite em que cedo nasceste despida de mágoa e de espanto
Meu amor, nunca é tarde nem cedo para quem se quer tanto
Ster van de Namiddag
Het was de langste namiddag van allemaal die ik meemaakte
Ik wachtte op jou, je kwam niet, je liet op zich wachten en ik werd avond
Het was zo laat dat de mond, die de kus uitgesteld had, stierf
Toen je aan de avond kwam, als een late roos in de namiddag
Toen we elkaar aankeken, vertraagden we de kus die de mond vroeg
En in de namiddag bleven we, verenigd, brandend in het licht dat stierf
In ons beiden die namiddag die zo lang op zich liet wachten, kwam de zon op
Het was te laat voor een andere nacht, voor een andere dag
Mijn liefde, mijn liefde, mijn ster van de namiddag
Moge het maanlicht je wakker maken en mijn lichaam je bewaren
Mijn liefde, mijn liefde, ik heb geen zekerheid
Of je de vreugde bent of de verdriet
Mijn liefde, mijn liefde, ik heb geen zekerheid
Het was de mooiste nacht van allemaal die me in slaap bracht
Van de nachtelijke stiltes die 's nachts vol waren van kussen en geuren
Het was de nacht waarin onze twee vermoeide lichamen niet sliepen
En van de mooiste weg van de nacht maakten ze een feest van vuur
Het waren nachten en nachten die in één nacht gebeurden
Het was de dag van de nacht van alle nachten die ons voorafgingen
Het was de helderste nacht van degenen die zich 's nachts gaven
En tussen de armen van de nacht, van zoveel liefde, leefden ze en stierven ze
Ik weet niet, mijn liefde, of wat ik zeg tederheid is, of lachen, of huilen
Het is om jou dat ik in slaap val, en wakker herinner ik me in het gezang
Die namiddag waarin je laat verscheen uit een treurig en diep hoekje
Die nacht waarin je vroeg geboren werd, naakt van verdriet en schrik
Mijn liefde, het is nooit te laat of te vroeg voor wie zoveel van elkaar houdt
Escrita por: Ary dos Santos