395px

In de zomer van Sint Martinus

Jean Ferrat

À l'été de la Saint Martin

Etait-ce soir ou bien matin, comme à l'arbre une fleur se penche
Elle était lundi et dimanche, à l'été de la Saint-Martin
Le soleil n'avait pas atteint, sa peau de porcelaine blanche
Et son frémissement des hanches vous aurait fait chanter latin
À l'été, à l'été, à l'été de la Saint-Martin

Quand le ciel était incertain, nous faisions feu de quatre planches
L'amour demeurait bleu pervenche à l'été de la Saint-Martin
Le vin chantait dans les étains, elle se pendait à ma manche
Et nous roulions en avalanche de la table au lit de satin
À l'été, à l'été, à l'été de la Saint-Martin

C'étaient mémorables festins, c'étaient délectables nuits blanches
Je priais que mon cœur ne flanche à l'été de la Saint-Martin
L'amour avait l'odeur du thym et dans ses draps en ville franche
Ses jambes fuyaient comme tanche dont j'étais le menu fretin
À l'été, à l'été, à l'été de la Saint-Martin

Sonnez sonnez vieux sacristains, si le temps n'est plus aux pervenches
Amour n'est pas soif qui s'étanche à l'été de la Saint-Martin
Sonnez sonnez vieux sacristains et que vos cloches se déclenchent
Si tous mes souvenirs s'épanchent, notre amour tient bon ce qu'il tint
À l'été, à l'été, à l'été de la Saint-Martin

In de zomer van Sint Martinus

Was het avond of was het ochtend, zoals een bloem die zich buigt aan de boom
Ze was er op maandag en zondag, in de zomer van Sint Martinus
De zon had haar niet bereikt, haar huid van porselein zo wit
En haar heupen deden je Latijn zingen
In de zomer, in de zomer, in de zomer van Sint Martinus

Toen de lucht onzeker was, maakten we vuur van vier planken
De liefde bleef hemelsblauw in de zomer van Sint Martinus
De wijn zong in de tinnen, ze hing aan mijn mouw
En we rolden als een lawine van de tafel naar het satijnen bed
In de zomer, in de zomer, in de zomer van Sint Martinus

Het waren memorabele feesten, het waren heerlijke slapeloze nachten
Ik bad dat mijn hart niet zou bezwijken in de zomer van Sint Martinus
De liefde rook naar tijm en in haar lakens in de vrije stad
Vluchtte haar benen als een visje waarvan ik de kleine hap was
In de zomer, in de zomer, in de zomer van Sint Martinus

Luid de klokken, oude sacristijnen, als de tijd niet meer is voor pervenches
Liefde is geen dorst die gestild kan worden in de zomer van Sint Martinus
Luid de klokken, oude sacristijnen en laat jullie klokken klinken
Als al mijn herinneringen zich uitstorten, houdt onze liefde stand zoals het deed
In de zomer, in de zomer, in de zomer van Sint Martinus

Escrita por: Jean Ferrat