Saga
Andei depressa para não rever meus passos
Por uma noite tão fugaz que eu nem senti
Tão lancinante, que ao olhar pra trás agora
Só me restam devaneios do que um dia eu vivi
Se eu soubesse que o amor é coisa aguda
Que tão brutal percorre início, meio e fim
Destrincha a alma, corta fundo na espinha
Inebria a garganta, fere a quem quiser ferir
Enquanto andava, maldizendo a poesia
Eu contei a história minha pr´uma noite que rompeu
Virou do avesso, e ao chegar a luz do dia
Tropecei em mais um verso sobre o que o tempo esqueceu
E nessa Saga venho com pedras e brasa
Venho com força, mas sem nunca me esquecer
Que era fácil se perder por entre sonhos
E deixar o coração sangrando até enlouquecer
E era de gozo, uma mentira, uma bobagem
Senti meu peito, atingido, se inflamar
E fui gostando do sabor daquela coisa
Viciando em cada verso que o amor veio trovar
Mas, de repente, uma farpa meio intrusa
Veio cegar minha emoção de suspirar
Se eu soubesse que o amor é coisa assim
Não pegava, não bebia, não deixava embebedar
E agora andando, encharcado de estrelas
Eu cantei a noite inteira pro meu peito sossegar
Me fiz tão forte quanto o escuro do infinito
E tão frágil quanto o brilho da manhã que eu vi chegar
E nessa Saga venho com pedras e brasa
Venho sorrindo, mas sem nunca me esquecer
Que era fácil se perder por entre sonhos
E deixar o coração sangrando até enlouquecer
Saga
Ik liep snel om mijn stappen niet te herzien
Voor een nacht zo vluchtig dat ik het niet eens voelde
Zo doordringend, dat als ik nu terugkijk
Ik alleen nog maar dagdromen heb van wat ik ooit leefde
Als ik had geweten dat liefde zo scherp is
Die zo wreed het begin, midden en einde doorkruist
Die de ziel ontleedt, diep in de ruggengraat snijdt
Die de keel bedwelmt, verwondt wie het wil verwonden
Terwijl ik liep, de poëzie vervloekend
Vertelde ik mijn verhaal voor een nacht die brak
Het keerde binnenstebuiten, en bij het aanbreken van de dag
Stootte ik weer tegen een vers over wat de tijd vergat
En in deze Saga kom ik met stenen en kolen
Kom ik met kracht, maar zonder ooit te vergeten
Dat het makkelijk was om verloren te raken in dromen
En het hart te laten bloeden tot het gek werd
En het was genot, een leugen, een onzin
Voelde mijn borst, geraakt, in vlammen opgaan
En ik begon te houden van de smaak van die dingen
Verslaafd aan elk vers dat de liefde kwam bezingen
Maar plotseling, een splinter die wat ongepast was
Kwam mijn emotie van zuchten verblinden
Als ik had geweten dat liefde zo was
Had ik het niet gepakt, niet gedronken, niet laten bedwelmen
En nu wandelend, doorweekt van sterren
Zong ik de hele nacht zodat mijn hart tot rust kwam
Ik maakte me zo sterk als de duisternis van het oneindige
En zo kwetsbaar als de glans van de ochtend die ik zag aankomen
En in deze Saga kom ik met stenen en kolen
Kom ik glimlachend, maar zonder ooit te vergeten
Dat het makkelijk was om verloren te raken in dromen
En het hart te laten bloeden tot het gek werd