Fado da Vida
O fado desta vida,
Por vezes prega-nos partidas
Às quais não temos respostas definidas.
Tudo o que resta é seguir,
olhar em frente e não p´ra trás,
assim como fizeste,
sem sequer dizeres um adeus...
Só queria morrer hoje,
Nos teus braços...só...mais esta noite
Só queria poder sentir-te,
Uma última vez...esta noite.
Não sei qual a razão,
Que te levou a partir... p´ra bem longe de mim
Só quero que saibas que eu,
Estou de braços abertos, p´ra te receber.
O fado da vida é assim,
Bom e por vezes mau,
Com princípio, meio e fim.
Só peço que me ligues uma vez,
P´ra dizeres um olá e que está tudo bem,
Onde quer que tu estejas.
Só peço que tu te lembres de tudo,
O que passámos e construímos,
Os dois juntos.
Só queria morrer hoje,
Nos teus braços...só...mais esta noite
Só queria poder sentir-te,
Uma última vez...esta noite.
Fado van het Leven
Het fado van dit leven,
Soms maakt het ons voor de gek
Met vragen waarop we geen antwoorden hebben.
Alles wat overblijft is doorgaan,
Vooruitkijken en niet terug,
Net zoals jij deed,
Zonder zelfs maar gedag te zeggen...
Ik wilde vandaag gewoon sterven,
In jouw armen... alleen... nog deze nacht
Ik wilde je gewoon voelen,
Een laatste keer... deze nacht.
Ik weet niet wat de reden is,
Die je deed vertrekken... zo ver van mij
Ik wil alleen dat je weet dat ik,
Met open armen sta, om je te ontvangen.
Het fado van het leven is zo,
Goed en soms slecht,
Met een begin, midden en einde.
Ik vraag alleen dat je me één keer belt,
Om hallo te zeggen en dat alles goed is,
Waar je ook bent.
Ik vraag alleen dat je je alles herinnert,
Wat we samen hebben meegemaakt en opgebouwd,
Met z’n tweeën.
Ik wilde vandaag gewoon sterven,
In jouw armen... alleen... nog deze nacht
Ik wilde je gewoon voelen,
Een laatste keer... deze nacht.