Solsagan
Hon stod vid foten av en häll så mörk
Målad kalkad och kall
Hon drog ett streck
Med en ryckande arm
Över himmelens rand
Ner till hetaste djup
Hon stod på isens blåaste vidd
Målad kalkad och kall
Hon ristade sitt tecken, sin runa
Med en ryckande arm
Runt vattnens flöden en ring
Havsbestar och ånga då steg
Solsagan!
Hon lyfte upp över sky och rymd
Målad kalkad och varm
Ur klippans djup en låga då steg
Ur hennes höfte, en storm av eld
Solsagan!
Hon lyfte upp över sky och rymd
Målad kalkad och varm
Ur klippors djup en låga då steg
Ur hennes höfte, en storm av eld
Ett ljus hon blev av lågans makt
Ensam på rymdens tron
I all sin prakt
Hon ristade sitt tecken, sin runa
Med en ryckande arm
Runt vattnens flöden en ring
Havsbestar och ånga då steg
Zonens Saga
Ze stond aan de voet van een donkere rots
Geverfd, gekalkt en koud
Ze trok een lijn
Met een schokkende arm
Over de rand van de hemel
Naar de heetste diepte
Ze stond op het blauwste ijs
Geverfd, gekalkt en koud
Ze graveerde haar teken, haar rune
Met een schokkende arm
Rond de stromen van het water een ring
Zeewezens en damp stegen toen op
Zonens Saga!
Ze tilde op boven de lucht en ruimte
Geverfd, gekalkt en warm
Uit de diepte van de rots steeg een vlam op
Uit haar heup, een storm van vuur
Zonens Saga!
Ze tilde op boven de lucht en ruimte
Geverfd, gekalkt en warm
Uit de diepte van de rots steeg een vlam op
Uit haar heup, een storm van vuur
Een licht werd ze door de kracht van de vlam
Alleen op de troon van de ruimte
In al haar pracht
Ze graveerde haar teken, haar rune
Met een schokkende arm
Rond de stromen van het water een ring
Zeewezens en damp stegen toen op