Gilded By The Sun
Albion, how fine your trees stand gilded by the Sun
Across the land and in your fields the tree-lined waters run
But in your heart what light is there, what grows and comes to flower?
Does mind grow cold, do weakened hands let slip their ancient power?
Albion, how fine your trees stand gilded by the Sun
Albion, I see you now, once noble, high and fair
Your greatness gone, your wealth dispersed, as empty as the air
What wasting sickness struck so at the flesh beneath the skin
Took might and honour at a stroke, and witherеd from within?
Albion, how fine your trees stand gilded by the Sun
Albion, a sapling tall, but onе that dies, not grows!
The greater tree you left to fall, but now your own sap slows!
The winter comes to all that lives, the Ice that slays the root
If Spring will ever shine again, will you still bear a shoot?
Albion, how fine your trees stand gilded by the Sun
Albion, if worth remain, if aught is left to show
The smallest leaf, the slightest bud from ancient bark to grow
The gain is worth the sacrifice, the battle worth the slain
But will your spirit yet endure the healing stroke of pain?
Albion, how fine your trees stand gilded by the Sun
Goudglanzend Door De Zon
Albion, hoe mooi staan jouw bomen, goudglanzend door de zon
Over het land en in jouw velden stromen de bomen langs het water
Maar in jouw hart, welk licht is daar, wat groeit en komt tot bloei?
Wordt de geest koud, laten zwakke handen hun oude kracht los?
Albion, hoe mooi staan jouw bomen, goudglanzend door de zon
Albion, ik zie je nu, eens nobel, hoog en mooi
Jouw grootheid verdwenen, jouw rijkdom verspreid, zo leeg als de lucht
Welke verwoestende ziekte sloeg zo hard op het vlees onder de huid
Nam kracht en eer in één klap, en verwelkte van binnenuit?
Albion, hoe mooi staan jouw bomen, goudglanzend door de zon
Albion, een jonge boom, maar één die sterft, niet groeit!
De grotere boom liet je vallen, maar nu vertraagt jouw eigen sap!
De winter komt voor alles wat leeft, het ijs dat de wortel doodt
Als de lente ooit weer zal schijnen, zul je dan nog een scheut dragen?
Albion, hoe mooi staan jouw bomen, goudglanzend door de zon
Albion, als er waarde blijft, als er iets over is om te tonen
Het kleinste blad, de kleinste knop van oude schors om te groeien
De winst is de opoffering waard, de strijd is de doden waard
Maar zal jouw geest de genezende klap van pijn nog doorstaan?
Albion, hoe mooi staan jouw bomen, goudglanzend door de zon