I'm Dying Alone, And That's Okay
Sun is overhead, my eyes finally open to white skies
Atrophied muscles, will out of my bed
Yet the journey's all in my head
Pull up my phone to see who still gives a shit about me
I roll over once again and continue dreaming
A life fulfilling that's not rotting in my head
Oh, I fucked it up
Once again I am just a klutz to the end
And that's all I'll be
I don't know what to believe
As the memories fade
The light within me has all been unmade
I grasp for the moments I had with you
When I see them all I have to force a mask of a sanguine face
I gotta lock in, don't be a downer
No one wants to see ya like this
I tried to reach the blue beyond yet dial tones greet me
So you're my one only hope but your silence gives me a stroke
Is it really a sin to be reassured you're with me?
I screwed it all up
Queen of the idiots is all that I am
From now till the end
I shrink back to my mattress grave
It's a cold comfort
Yet it will not leave me like those whom I loved
I reach for the kindness that you had for me
I've always learnt if I had nothing good to say
Then I should not speak anything at all, so why do I
Say nothing about myself?
When the memories fade
The light within me will all be unmade
I'll sleep from now till the heat death of the universe
Ik Sterf Alleen, En Dat Is Oké
De zon staat hoog, mijn ogen openen zich eindelijk voor witte luchten
Atrofische spieren, wil uit mijn bed
Toch is de reis alleen in mijn hoofd
Ik pak mijn telefoon om te zien wie zich nog iets van me aantrekt
Ik draai me weer om en blijf dromen
Een leven dat vervuld is en niet verrot in mijn hoofd
Oh, ik heb het verknald
Weer ben ik gewoon een kluns tot het einde
En dat is alles wat ik zal zijn
Ik weet niet wat ik moet geloven
Terwijl de herinneringen vervagen
Is het licht in mij helemaal ongedaan gemaakt
Ik grijp naar de momenten die ik met jou had
Wanneer ik ze zie, moet ik een masker van een opgewekt gezicht opzetten
Ik moet me focussen, niet somber zijn
Niemand wil je zo zien
Ik probeerde het blauwe verderop te bereiken, maar kiestoonen begroeten me
Dus jij bent mijn enige hoop, maar jouw stilte geeft me een beroerte
Is het echt een zonde om gerustgesteld te worden dat je bij me bent?
Ik heb alles verknald
Koningin van de idioten ben ik alleen
Van nu tot het einde
Kruip ik terug naar mijn matrasgraf
Het is een koude troost
Toch zal het me niet verlaten zoals degenen van wie ik hield
Ik reik naar de vriendelijkheid die je voor me had
Ik heb altijd geleerd dat als ik niets goeds te zeggen had
Ik dan beter niets kon zeggen, dus waarom zeg ik
Niets over mezelf?
Wanneer de herinneringen vervagen
Zal het licht in mij helemaal ongedaan gemaakt worden
Ik zal slapen van nu tot de hitte-dood van het universum