Orfeo E Euridice
Quando Orfeo si volta di scatto
Euridice non è più con lui
-mi spiace se ho infranto il mio patto,
ma, sai com'è....-
anche Ade mi aveva promesso
che saresti tornata con me
molte anime avevo commosso e il mio canto
commuoveva anche me
è che sono inciampato nel dubbio,
se lasciarti per sempre di là:
come un cigno dal volo ricurvo
la ragione, restava al di qua
e scendevi sempre più svelta,
e stupita dalla Necessità,
che solleva in alto i tuoi giorni
poi li scaglia con brutalità.
Così ti hanno vista i miei occhi bruciare
e il mio grido correva nel vuoto,
alla fine la carne, è un fatto volgare
che la mente non piega al suo gioco.
Il mio sbaglio è una cosa sicura,
ma volevo salvarti, si sa,
dalla noia che manca all'amore
dalle prossime trivialità
Coi miei alberi, danzo in tuo onore,
e ogni giorno balliamo affinchè
si ritiri, dal cielo, la parte
che voleva abusare di te
Ci inondiamo di stelle remote,
e di sguardi che non abbiam più,
solleviamo in alto la ruota
della vita che passa quaggiù
Certe Menadi infide mi hanno straziato
per non farmi cantare mai più,
la mia testa mozzata però, canta ancora
la mia lira l'accompagnerà
Euridice è il destino, che divora le cose
non certo la mia crudeltà
l'incertezza dei giorni mi ha insegnato a tradire
ogni attesa di normalità
Orfeo en Euridice
Wanneer Orfeo zich plots omdraait
is Euridice niet meer bij hem
-het spijt me dat ik mijn belofte heb gebroken,
maar, je weet hoe het gaat....-
ook Hades had me beloofd
dat je terug zou komen bij mij
veel zielen had ik ontroerd en mijn zang
ontroerde ook mij
het is dat ik struikelde over de twijfel,
of je voor altijd daar zou blijven:
als een zwaan met een gebogen vlucht
bleef de rede hier aan de grond
en je daalde steeds sneller af,
verbaasd door de Noodzaak,
die je dagen omhoog tilt
en ze dan met brutaliteit weggooit.
Zo hebben mijn ogen je zien branden
en mijn schreeuw weerklonk in de leegte,
uiteindelijk is het vlees, een vulgair feit
dat de geest niet naar zijn spel buigt.
Mijn fout is een zekere zaak,
maar ik wilde je redden, dat is bekend,
van de verveling die de liefde mist
van de komende trivialiteiten
Met mijn bomen dans ik ter ere van jou,
en elke dag dansen we zodat
het deel dat
je wilde misbruiken, zich terugtrekt uit de lucht
We worden overspoeld door verre sterren,
en blikken die we niet meer hebben,
we tillen het wiel omhoog
van het leven dat hier voorbijgaat
Sommige verraderlijke Menaden hebben me verscheurd
om me nooit meer te laten zingen,
maar mijn afgehakte hoofd zingt nog steeds
mijn lier zal het begeleiden
Euridice is het lot, dat de dingen verslindt
zeker niet mijn wreedheid
de onzekerheid van de dagen heeft me geleerd te verraden
en elke verwachting van normaliteit.