Canzone Di Notte N. 2
E un' altra volta è notte e suono,
non so nemmeno io per che motivo, forse perchè son vivo
e voglio in questo modo dire "sono"
o forse perchè è un modo pure questo per non andare a letto
o forse perchè ancora c'è da bere
e mi riempio il bicchiere..
E l' eco si è smorzato appena
delle risate fatte con gli amici, dei brindisi felici
in cui ciascuno chiude la sua pena,
in cui ciascuno non è come adesso da solo con sé stesso
a dir "Dove ho mancato, dov'è stato?",
a dir "Dove ho sbagliato?"
Eppure fa piacere a sera
andarsene per strade ed osterie, vino e malinconie,
e due canzoni fatte alla leggera
in cui gridando celi il desiderio che sian presi sul serio
il fatto che sei triste o che t'annoi
e tutti i dubbi tuoi...
Ma i moralisti han chiuso i bar
e le morali han chiuso i vostri cuori e spento i vostri ardori:
è bello ritornar "normalità",
è facile tornare con le tante stanche pecore bianche!
Scusate, non mi lego a questa schiera:
morrò pecora nera!
Saranno cose già sentite
o scritte sopra un metro un po' stantìo, ma intanto questo è mio
e poi, voi queste cose non le dite,
poi certo per chi non è abituato pensare è sconsigliato,
poi è bene essere un poco diffidente
per chi è un po' differente...
Ma adesso avete voi il potere,
adesso avete voi supremazia, diritto e Polizia,
gli dei, i comandamenti ed il dovere,
purtroppo, non so come, siete in tanti e molti qui davanti
ignorano quel tarlo mai sincero
che chiamano "Pensiero"...
Però non siate preoccupati,
noi siamo gente che finisce male: galera od ospedale!
Gli anarchici li han sempre bastonati
e il libertario è sempre controllato dal clero, dallo Stato:
non scampa, fra chi veste da parata,
chi veste una risata...
O forse non è qui il problema
e ognuno vive dentro ai suoi egoismi vestiti di sofismi
e ognuno costruisce il suo sistema
di piccoli rancori irrazionali, di cosmi personali,
scordando che poi infine tutti avremo
due metri di terreno...
E un' altra volta è notte e suono,
non so nemmeno io per che motivo, forse perchè son vivo
o forse per sentirmi meno solo
o forse perchè a notte vivon strani fantasmi e sogni vani
che danno quell' ipocondria ben nota,
poi... la bottiglia è vuota...
Nachtlied N. 2
En weer is het nacht en ik speel,
weet zelf niet eens waarom, misschien omdat ik leef
en op deze manier wil zeggen "ik ben er"
of misschien omdat dit ook een manier is om niet naar bed te gaan
of misschien omdat er nog te drinken is
en ik vul mijn glas...
En de echo is net gedempt
van de lachsalvo's met vrienden, van blije toasts
waarbij iedereen zijn verdriet afsluit,
waarbij iedereen niet zoals nu alleen met zichzelf is
die zegt "Waar heb ik het gemist, waar is het mis gegaan?",
die zegt "Waar heb ik het fout gedaan?"
Toch is het fijn om 's avonds
langs straten en kroegen te gaan, wijn en melancholie,
en twee liedjes luchtig gemaakt
waarbij je schreeuwend verbergt de wens dat ze serieus genomen worden
dat je verdrietig bent of je je verveelt
en al je twijfels...
Maar de moralisten hebben de bars gesloten
en de moraal heeft jullie harten gesloten en jullie vurigheid gedoofd:
het is mooi om terug te keren naar "normaliteit",
het is makkelijk om terug te keren met de vele vermoeide witte schapen!
Sorry, ik sluit me niet aan bij deze groep:
ik zal een zwarte schaap sterven!
Het zullen dingen zijn die je al gehoord hebt
of geschreven op een wat verouderde meter, maar dit is van mij
en jullie zeggen deze dingen niet,
voor wie niet gewend is te denken is het zeker niet aan te raden,
het is goed om een beetje wantrouwend te zijn
voor wie een beetje anders is...
Maar nu hebben jullie de macht,
nu hebben jullie de suprematie, recht en politie,
de goden, de geboden en de plicht,
helaas, ik weet niet hoe, jullie zijn met velen en velen hier vooraan
negeren die nooit oprechte knaag
die ze "Gedachte" noemen...
Maar wees niet bezorgd,
wij zijn mensen die slecht eindigen: gevangenis of ziekenhuis!
De anarchisten zijn altijd gestraft
en de libertariër wordt altijd gecontroleerd door de geestelijkheid, door de staat:
ontsnap niet, tussen wie zich opmaakt,
wie een lach draagt...
Of misschien is het probleem hier niet
en leeft iedereen in zijn eigen egoïsmes gekleed in sofismen
en bouwt iedereen zijn eigen systeem
van kleine irrationele wrok, van persoonlijke kosmos,
vergetend dat we uiteindelijk allemaal zullen hebben
twee meter grond...
En weer is het nacht en ik speel,
weet zelf niet eens waarom, misschien omdat ik leef
of misschien om me minder alleen te voelen
of misschien omdat er 's nachts vreemde geesten leven en valse dromen
die die bekende hypochondrie geven,
verder... de fles is leeg...
Escrita por: Francesco Guccini