La Locomotiva
Non so che viso avesse, neppure come si chiamava
Con che voce parlasse, con quale voce poi cantava
Quanti anni avesse visto allora, di che colore i suoi capelli
Ma nella fantasia ho l'immagine sua
Gli eroi son tutti giovani e belli
Gli eroi son tutti giovani e belli
Gli eroi son tutti giovani e belli
Conosco invece l'epoca dei fatti, qual' era il suo mestiere
I primi anni del secolo, macchinista, ferroviere
I tempi in cui si cominciava la guerra santa dei pezzenti
Sembrava il treno anch' esso un mito di progresso
Lanciato sopra i continenti
Lanciato sopra i continenti
Lanciato sopra i continenti
E la locomotiva sembrava fosse un mostro strano
Che l'uomo dominava con il pensiero e con la mano
Ruggendo si lasciava indietro distanze che sembravano infinite
Sembrava avesse dentro un potere tremendo
La stessa forza della dinamite
La stessa forza della dinamite
La stessa forza della dinamite
Ma un' altra grande forza spiegava allora le sue ali
Parole che dicevano: Gli uomini son tutti uguali
E contro ai re e ai tiranni scoppiava nella via
La bomba proletaria e illuminava l' aria
La fiaccola dell' anarchia
La fiaccola dell' anarchia
La fiaccola dell' anarchia
Un treno tutti i giorni passava per la sua stazione
Un treno di lusso, lontana destinazione
Vedeva gente riverita, pensava a quei velluti, agli ori
Pensava al magro giorno della sua gente attorno
Pensava un treno pieno di signori
Pensava un treno pieno di signori
Pensava un treno pieno di signori
Non so che cosa accadde, perchè prese la decisione
Forse una rabbia antica, generazioni senza nome
Che urlarono vendetta, gli accecarono il cuore
Dimenticò pietà, scordò la sua bontà
La bomba sua la macchina a vapore
La bomba sua la macchina a vapore
La bomba sua la macchina a vapore
E sul binario stava la locomotiva
La macchina pulsante sembrava fosse cosa viva
Sembrava un giovane puledro che appena liberato il freno
Mordesse la rotaia con muscoli d' acciaio
Con forza cieca di baleno
Con forza cieca di baleno
Con forza cieca di baleno
E un giorno come gli altri, ma forse con più rabbia in corpo
Pensò che aveva il modo di riparare a qualche torto
Salì sul mostro che dormiva, cercò di mandar via la sua paura
E prima di pensare a quel che stava a fare
Il mostro divorava la pianura
Il mostro divorava la pianura
Il mostro divorava la pianura
Correva l' altro treno ignaro e quasi senza fretta
Nessuno immaginava di andare verso la vendetta
Ma alla stazione di Bologna arrivò la notizia in un baleno
Notizia di emergenza, agite con urgenza
Un pazzo si è lanciato contro al treno
Un pazzo si è lanciato contro al treno
Un pazzo si è lanciato contro al treno
Ma intanto corre, corre, corre la locomotiva
E sibila il vapore e sembra quasi cosa viva
E sembra dire ai contadini curvi il fischio che si spande in aria
Fratello, non temere, che corro al mio dovere!
Trionfi la giustizia proletaria!
Trionfi la giustizia proletaria!
Trionfi la giustizia proletaria!
E intanto corre corre corre sempre più forte
E corre corre corre corre verso la morte
E niente ormai può trattenere l' immensa forza distruttrice
Aspetta sol lo schianto e poi che giunga il manto
Della grande consolatrice
Della grande consolatrice
Della grande consolatrice
La storia ci racconta come finì la corsa
La macchina deviata lungo una linea morta
Con l' ultimo suo grido d' animale la macchina eruttò lapilli e lava
Esplose contro il cielo, poi il fumo sparse il velo
Lo raccolsero che ancora respirava
Lo raccolsero che ancora respirava
Lo raccolsero che ancora respirava
Ma a noi piace pensarlo ancora dietro al motore
Mentre fa correr via la macchina a vapore
E che ci giunga un giorno ancora la notizia
Di una locomotiva, come una cosa viva
Lanciata a bomba contro l' ingiustizia
Lanciata a bomba contro l' ingiustizia
Lanciata a bomba contro l' ingiustizia!
De Locomotief
Ik weet niet hoe ze eruitzag, ook niet hoe ze heette
Met welke stem ze sprak, met welke stem ze zong
Hoeveel jaren ze toen had, welke kleur haar haar was
Maar in mijn fantasie heb ik haar beeld
De helden zijn allemaal jong en mooi
De helden zijn allemaal jong en mooi
De helden zijn allemaal jong en mooi
Ik ken echter de tijd van de feiten, wat haar beroep was
De eerste jaren van de eeuw, machinist, spoorwegman
De tijden waarin de heilige oorlog van de armen begon
De trein leek ook een mythe van vooruitgang
Versneld over de continenten
Versneld over de continenten
Versneld over de continenten
En de locomotief leek een vreemd monster
Dat de mens beheerste met zijn gedachten en zijn hand
Brullend liet het afstanden achter zich die eindeloos leken
Het leek een enorme kracht in zich te hebben
Dezelfde kracht als dynamiet
Dezelfde kracht als dynamiet
Dezelfde kracht als dynamiet
Maar een andere grote kracht spreidde toen zijn vleugels
Woorden die zeiden: De mensen zijn allemaal gelijk
En tegen de koningen en tirannen explodeerde het op straat
De proletarische bom en verlichtte de lucht
De fakkel van de anarchie
De fakkel van de anarchie
De fakkel van de anarchie
Elke dag passeerde er een trein bij zijn station
Een luxe trein, verre bestemming
Hij zag eerbiedige mensen, dacht aan die fluwelen, aan het goud
Dacht aan de magere dag van zijn mensen om hem heen
Dacht aan een trein vol heren
Dacht aan een trein vol heren
Dacht aan een trein vol heren
Ik weet niet wat er gebeurde, waarom hij de beslissing nam
Misschien een oude woede, generaties zonder naam
Die om wraak schreeuwden, verblindden zijn hart
Vergeet de genade, vergat zijn goedheid
Zijn bom was de stoommachine
Zijn bom was de stoommachine
Zijn bom was de stoommachine
En op het spoor stond de locomotief
De kloppende machine leek wel een levend ding
Het leek een jonge veulen dat net de rem had vrijgegeven
De rails beet met stalen spieren
Met blinde kracht van een bliksemflits
Met blinde kracht van een bliksemflits
Met blinde kracht van een bliksemflits
En op een dag zoals de anderen, maar misschien met meer woede in zijn lichaam
Dacht hij dat hij de kans had om een onrecht te herstellen
Hij stapte op het monster dat sliep, probeerde zijn angst weg te jagen
En voordat hij dacht aan wat hij aan het doen was
Verslond het monster de vlakte
Verslond het monster de vlakte
Verslond het monster de vlakte
De andere trein reed onwetend en bijna zonder haast
Niemand vermoedde dat ze op weg waren naar wraak
Maar op het station van Bologna kwam het nieuws in een flits
Noodnieuws, handel met urgentie
Een gek heeft zich tegen de trein gegooid
Een gek heeft zich tegen de trein gegooid
Een gek heeft zich tegen de trein gegooid
Maar ondertussen rijdt, rijdt, rijdt de locomotief
En het stoom sist en lijkt bijna een levend ding
En het lijkt de boeren te zeggen met het fluitsignaal dat in de lucht verspreidt
Broeder, vrees niet, ik ren naar mijn plicht!
Laat de proletarische gerechtigheid triomferen!
Laat de proletarische gerechtigheid triomferen!
Laat de proletarische gerechtigheid triomferen!
En ondertussen rijdt, rijdt, rijdt het steeds harder
En rijdt, rijdt, rijdt, rijdt naar de dood
En niets kan de immense vernietigende kracht meer tegenhouden
Wacht alleen op de klap en dan komt de mantel
Van de grote trooster
Van de grote trooster
Van de grote trooster
De geschiedenis vertelt ons hoe de race eindigde
De machine afgeleid langs een dode lijn
Met zijn laatste dierenkreet spuwde de machine as en lava
Explodeerde tegen de lucht, toen verspreidde de rook het doek
Ze vonden hem nog ademend
Ze vonden hem nog ademend
Ze vonden hem nog ademend
Maar wij denken graag dat hij nog steeds achter de motor staat
Terwijl hij de stoommachine laat rijden
En dat we op een dag weer het nieuws ontvangen
Van een locomotief, als een levend ding
Versneld als een bom tegen de onrechtvaardigheid
Versneld als een bom tegen de onrechtvaardigheid
Versneld als een bom tegen de onrechtvaardigheid!