La Robe Et L'Échelle
T'avais mis ta robe légère,
Moi l'échelle contre un cerisier,
T'a voulu monter la première,
Et après
Y'a tant de façon, de manière,
De dire les choses sans parler,
Et comme tu savais bien le faire,
Tu l'as fait
Un sourire, une main tendue,
Et par le jeu des transparences,
Ces fruits dans les plis du tissu,
Qui balance
Il ne s'agissait pas de monter bien haut,
Mais les pieds sur les premiers barreaux,
J'ai senti glissé le manteau,
De l'enfance
On a rien gravé dans le marbre,
Mais j'avoue souvent y penser,
Chaque fois que j'entends qu'un arbre,
Est tombé
Un arbre c'est vite fendu,
Le bois quelqu'un a du le vendre,
S'il savait le mal que j'ai eu,
A descendre
D'ailleurs en suis-je descendu,
De tout ces jeux de transparence,
Ces fruits dans les plis des tissus,
Qui balancent
J'ai trouvé d'autres choses à faire,
Et d'autres sourires a croisés,
Mais une aussi belle lumière,
Jamais
A la vitesse ou le temps passe,
Le miracle est que rien n'efface l'essentiel,
Tout s'envole en ombre légère,
Tout sauf ce bout de fièvre et de miel
Tout s'est envolé dans l'espace,
Le sourire, la robe, l'arbre, et l'échelle,
A la vitesse ou le temps passe,
Rien, rien n'efface l'essentiel
J'ai trouvé d'autres choses à faire,
Et d'autres sourires à croisés,
Mais une si belle lumière,
Jamais
Et voila que du sol ou nous sommes,
Nous passons nos vies de mortels,
A chercher ces portes qui donnent,
Vers le ciel
De Jurk En De Ladder
Je had je lichte jurk aan,
Ik de ladder tegen een kersenboom,
Jij wilde als eerste omhoog,
En daarna
Er zijn zoveel manieren,
Om dingen te zeggen zonder te praten,
En zoals je dat zo goed kon,
Heb je het gedaan
Een glimlach, een uitgestoken hand,
En door het spel van transparantie,
Die vruchten in de plooien van de stof,
Die wiegen
Het ging niet om hoog te klimmen,
Maar met de voeten op de eerste treden,
Voelde ik de mantel glijden,
Van de kindertijd
We hebben niets in marmer gegraveerd,
Maar ik geef toe dat ik er vaak aan denk,
Elke keer als ik hoor dat een boom,
Is gevallen
Een boom kan snel splijten,
Het hout heeft iemand vast verkocht,
Als hij wist hoeveel pijn ik had,
Om naar beneden te gaan
Trouwens, ben ik wel naar beneden gegaan,
Van al die spelletjes van transparantie,
Die vruchten in de plooien van de stoffen,
Die wiegen
Ik heb andere dingen gevonden om te doen,
En andere glimlachen om te kruisen,
Maar zo'n mooie lichtstraal,
Nooit
Met de snelheid waarmee de tijd verstrijkt,
Is het wonder dat niets het essentiële wist te wissen,
Alles vliegt weg in een lichte schaduw,
Behalve dit stukje koorts en honing
Alles is de ruimte in gevlogen,
De glimlach, de jurk, de boom, en de ladder,
Met de snelheid waarmee de tijd verstrijkt,
Niets, niets wist het essentiële te wissen
Ik heb andere dingen gevonden om te doen,
En andere glimlachen om te kruisen,
Maar zo'n mooie lichtstraal,
Nooit
En kijk, vanaf de grond waar we zijn,
Leven we onze levens als stervelingen,
Op zoek naar die deuren die leiden,
Naar de hemel
Escrita por: Francis Cabrel