La maison où j'ai grandi
Quand je me tourne vers mes souvenirs
Je revois la maison où j'ai grandi
Il me revient des tas de choses
Je vois des roses dans un jardin
Là où vivaient des arbres, maintenant
La ville est là
Et la maison, les fleurs que j'aimais tant
N'existent plus
Ils savaient rire, tous mes amis
Ils savaient si bien partager mes jeux
Mais tout doit finir pourtant dans la vie
Et j'ai dû partir, les larmes aux yeux
Mes amis me demandaient
Pourquoi pleurer? Et
Couvrir le monde vaut mieux que rester
Tu trouveras toutes les choses qu'ici
On ne voit pas
Toute une ville qui s'endort la nuit
Dans la lumière
Quand j'ai quitté ce coin de mon enfance
Je savais déjà que j'y laissais mon cœur
Tous mes amis, oui, enviaient ma chance
Mais moi, je pense encore à leur bonheur
À l'insouciance qui les faisait rire
Et il me semble que je m'entends leur dire
Je reviendrai un jour, un beau matin
Parmi vos rires
Oui, je prendrai un jour le premier train
Du souvenir
Le temps a passé et me revois là
Cherchant en vain la maison que j'aimais
Où sont les pierres et où sont les roses
Toutes les choses aux quelles je tenais?
D'elles et de mes amis plus une trace
D'autres gens, d'autres maisons ont volé leurs places
Là où vivaient des arbres, maintenant
La ville est là, et la maison, où est-elle
La maison où j'ai grandi?
Je ne sais pas où est ma maison
La maison où j'ai grandi
Où est ma maison?
Qui sait où est ma maison?
Ma maison, où est ma maison?
Qui sait où est ma maison?
Het huis waar ik ben opgegroeid
Wanneer ik terugdenk aan mijn herinneringen
Zie ik het huis waar ik ben opgegroeid
Er komen zoveel dingen terug
Ik zie rozen in een tuin
Waar ooit bomen stonden, nu
Is de stad daar
En het huis, de bloemen die ik zo liefhad
Bestaan niet meer
Ze wisten te lachen, al mijn vrienden
Ze deelden zo goed mijn spelletjes
Maar alles moet eindigen in het leven
En ik moest gaan, met tranen in mijn ogen
Mijn vrienden vroegen me
Waarom huilen? En
De wereld verkennen is beter dan blijven
Je zult alle dingen vinden die hier
Niet te zien zijn
Een hele stad die 's nachts in slaap valt
In het licht
Toen ik deze plek van mijn kindertijd verliet
Wist ik al dat ik mijn hart daar achterliet
Al mijn vrienden, ja, benijdden mijn geluk
Maar ik denk nog steeds aan hun blijdschap
Aan de onbezorgdheid die hen deed lachen
En het lijkt alsof ik ze hoor zeggen
Ik kom op een dag terug, een mooie ochtend
Tussen jullie lachen
Ja, ik zal op een dag de eerste trein nemen
Van de herinnering
De tijd is voorbij en ik zie mezelf daar weer
Tevergeefs op zoek naar het huis dat ik zo liefhad
Waar zijn de stenen en waar zijn de rozen
Alle dingen waar ik aan hechtte?
Van hen en mijn vrienden is er geen spoor meer
Andere mensen, andere huizen hebben hun plaatsen ingenomen
Waar ooit bomen stonden, nu
Is de stad daar, en het huis, waar is het
Het huis waar ik ben opgegroeid?
Ik weet niet waar mijn huis is
Het huis waar ik ben opgegroeid
Waar is mijn huis?
Wie weet waar mijn huis is?
Mijn huis, waar is mijn huis?
Wie weet waar mijn huis is?