De Glimlach Van Marius
Ik sta voor de spiegel
Hij kijkt me weer aan
Ik sta voor de zee
Hij laat me niet gaan
Hij strekt zijn hand uit
En glimlacht
En vraagt dan of ik nog
Wat water wil
En uit zijn ogen
Schijnt steeds minder licht
Hij legt zich neer
En leest een gedicht
In de stille nacht
Als er niemand meer is
Zijn vrienden komen
Hem troosten
En vragen of hij nog
Wat water wil
En uit zijn ogen
Schijnt steeds minder licht
En zijn handen
En zijn benen
En zijn wangen
Zijn verdwenen
Glimlach Marius toe
Glimlach naar mij
En zijn wangen
Zijn verdwenen
Glimlach Marius toe
Glimlach naar mij
En ik vraag nog
Of hij nog wat water wil
La Sonrisa de Marius
Me paro frente al espejo
Él me mira de nuevo
Me paro frente al mar
Él no me deja ir
Él extiende su mano
Y sonríe
Y luego pregunta si aún
Quiero un poco de agua
Y de sus ojos
Brilla cada vez menos luz
Él se recuesta
Y lee un poema
En la noche silenciosa
Cuando ya no hay nadie
Sus amigos vienen
A consolarlo
Y preguntan si aún
Quiere un poco de agua
Y de sus ojos
Brilla cada vez menos luz
Y sus manos
Y sus piernas
Y sus mejillas
Han desaparecido
Sonríe Marius
Sonríe hacia mí
Y sus mejillas
Han desaparecido
Sonríe Marius
Sonríe hacia mí
Y aún le pregunto
Si quiere un poco de agua