Een Enkeling
In de kamer schijnt licht
Maar er wordt niet opengedaan
Sommige mensen zijn nooit thuis
Toen maar weggegaan
Ik heb je recht in de ogen gekeken
En toen
Toen zag ik mezelf
Er trilde iets was het je ooglid
Je hebt me daarna veel verteld
Je voelde je soms verlaten
Van alles en iedereen
Je wist niet hoe te leven
Naderhand blootgegeven
Je kon niet tegen oneerlijkheid
Voerde oorlog tegen onrechtvaardigheid
En die verraders onder je vrienden
Die zich alleen maar van jou bedienden
Jij hebt gedaan
Alsof je een van hen was
Maar uiteindelijk
Voel jij je met niemand verbonden
Je loopt alleen rond
Onbegrepen
Op een enkeling na
Van wie je dan ook houdt
Je hebt jezelf weggegeven
Zonder omkijken zonder zelfbehoud
En nu
Nu ben je bedroefd
Zojuist de waarheid ontdekt
Als dieren die elkaar opeten
Je hebt het nooit willen weten
Dat jij ermee samenwerkt
Vermommingen niet hebt herkend
Door het donker zie jij licht
Zoekt warmte
Un Solitario
En la habitación brilla la luz
Pero no abren la puerta
Algunas personas nunca están en casa
Así que me fui
Te miré directo a los ojos
Y entonces
Entonces me vi a mí mismo
Algo temblaba, ¿era tu párpado?
Después de eso, me contaste mucho
A veces te sentías abandonado
Por todo y todos
No sabías cómo vivir
Después te mostraste tal como eras
No podías soportar la injusticia
Luchabas contra la injusticia
Y esos traidores entre tus amigos
Que solo se aprovechaban de ti
Tú actuabas
Como si fueras uno de ellos
Pero al final
No te sientes conectado con nadie
Caminas solo
Incomprendido
Excepto por uno
A quien amas
Te entregaste por completo
Sin mirar atrás, sin reservas
Y ahora
Estás triste
Acabas de descubrir la verdad
Como animales que se devoran entre sí
Nunca quisiste saber
Que colaborabas con ello
No reconociste las máscaras
A través de la oscuridad ves la luz
Buscas calor