Aphrodite
Sommigen zeggen dat liefde een leugen is
Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren
Sommigen zeggen dat haat de waarheid is
Jammer voor hen maar die zijn verloren
En ik weet niet goed bij wie ik hoor
Ik loop er maar wat tussendoor
Het is beter dat ik mezelf niet zo goed ken
Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent
Het kan zijn dat liefde een vermomming is
En dat alles een schaduw is
Van de werkelijkheid
Het kan zijn dat vriendschap een excuus is
Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid
En ik weet niet goed wat ik denken moet
Vrienden genoeg zelfs in overvloed
Ik zeg dit met een trillende stem
Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent
In elke voorbijganger schuilt een vriend
Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar
Is het de angst voor bezit of voor verlies
Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar
Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb
Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben
Want weet je dat ik vertrouwen in je heb
Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent
Je weet ik ben en man van weinig woorden
Als het gaat over het diepste van de ziel
Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde
Viel die angst zo maar in het niet
En hier staan we dan aan de kust van de zee
Daar heb je het schip en het neemt ons mee
Misschien brengt het geluk
Misschien doet het pijn
Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn
Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn
En er geen middelen meer voor nodig zijn
Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan
Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan
Dan leven we voort als een oude legende
Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald
En ik hoop dat degene die de verteller is
Eindelijk ziet wie hij werkelijk is
Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn
Afrodita
Algunos dicen que el amor es una mentira
Que Afrodita no nació del mar
Algunos dicen que el odio es la verdad
Lástima para ellos, pero están perdidos
Y no sé bien a quién pertenezco
Solo me muevo entre medias
Es mejor que no me conozca tan bien
Ahora que finalmente veo quién eres realmente
Puede ser que el amor sea un disfraz
Y que todo sea una sombra
De la realidad
Puede ser que la amistad sea una excusa
Para no perderse uno mismo en la soledad
Y no sé bien qué pensar
Amigos de sobra, incluso en exceso
Lo digo con voz temblorosa
Ahora que finalmente veo quién eres realmente
En cada transeúnte hay un amigo
¿Cuándo nos volvimos tan extraños el uno al otro?
¿Es el miedo a la posesión o a la pérdida?
Quizás por eso tenemos tanto miedo el uno del otro
Podría decir que lo tengo todo
Podría decir que no estoy perdido
Porque sabes que confío en ti
Ahora que finalmente veo quién eres realmente
Sabes que soy un hombre de pocas palabras
Cuando se trata de lo más profundo del alma
Pero desde el día en que atravesaste mi corazón
Ese miedo desapareció de repente
Y aquí estamos en la costa del mar
Allí está el barco y nos lleva
Quizás traiga felicidad
Quizás cause dolor
Cuando finalmente veamos quiénes somos realmente
Cuando finalmente veamos quiénes somos realmente
Y no se necesiten más medios
Ni materia, ni espíritu, nada de la existencia terrenal
Sino que nos hayamos fundido eternamente en lo desconocido
Entonces viviremos como una antigua leyenda
De la que se habla en la mesa por la noche
Y espero que aquel que narre la historia
Finalmente vea quién es realmente
Cuando finalmente veamos quiénes somos realmente