De Kuil
Hij had zichzelf een kuil gegraven
Ogen vochtig, vol verdriet
Handjes, wroetend in de aarde
Want een schepje had hij niet
Hij had het hazepad gekozen
Maar waar moet een wees naar toe
In de aarde teruggekropen
Weerloos, argeloos en moe
Op een foto in de krant
Een lege kuil met twee agenten
Probleem geklaard, niets aan de hand
Na de winter volgt de lente
Twee agenten bij een kuil
En het tij zal nimmer keren
Men maakt niet graag zijn handen vuil
Maar is nooit te beroerd
Om te poseren
Verkleumd, verstijfd en buiten zinnen
Trof men hem na uren aan
"De mensheid moet opnieuw beginnen"
Zei hij, haast niet te verstaan
Wel, ze gaan weer voor hem zorgen
De aarde van zijn broek geveegd
In een weeshuis opgeborgen
Wachten tot hij zelfmoord pleegt
Krijgt de vrede eens een kans
Bouwt men marmeren monumenten
De koningin legt er een krans
Geflankeerd door twee agenten
De agenten van die kuil
Buigen, wachten, salueren
Men maakt niet graag zijn handen vuil
Maar is nooit te beroerd
Om te poseren
Een kind gevonden of verloren
Wie vangt het op, wie geeft het raad
Men dicht de kuil, men wist de sporen
Een krant waait in een lege straat
El Agujero
Se había cavado un agujero
Ojos húmedos, llenos de tristeza
Manitas, escarbando en la tierra
Porque no tenía una pala
Había elegido el camino fácil
Pero ¿a dónde debe ir un huérfano?
Se metió de nuevo en la tierra
Desprotegido, inocente y cansado
En una foto en el periódico
Un agujero vacío con dos agentes
Problema resuelto, nada de qué preocuparse
Después del invierno viene la primavera
Dos agentes junto a un agujero
Y el destino nunca cambiará
A nadie le gusta ensuciarse las manos
Pero nunca se niegan
A posar
Helado, entumecido y fuera de sí
Lo encontraron después de horas
'La humanidad debe empezar de nuevo'
Dijo, apenas comprensible
Bueno, volverán a cuidarlo
Le limpiaron la tierra de los pantalones
Guardado en un orfanato
Esperando a que se suicide
Si la paz alguna vez tiene una oportunidad
Construirán monumentos de mármol
La reina colocará una corona
Flanqueada por dos agentes
Los agentes de ese agujero
Se inclinan, esperan, saludan
A nadie le gusta ensuciarse las manos
Pero nunca se niegan
A posar
Un niño encontrado o perdido
¿Quién lo recoge, quién le da consejo?
Se cierra el agujero, se borran las huellas
Un periódico vuela en una calle vacía