De Zandloper
Geen gras, geen oases, geen fata morgana's
Geen riksja, geen taxi, geen caravan of trein
Wel zonlicht, veel zand en karavanen van stilte
Je hoort niemand roepen
Ik liep al dagen op een zandweg
Had al die tijd geen mens ontmoet
De droogte stond me aan de lippen
De zon scheen door mijn zonnehoed
Mijn handen hingen aan mijn armen
Mijn voeten krompen van de pijn
Het was een hele brede zandweg
Eerlijk gezegd was 't de woestijn
Ik was daarin terechtgekomen
Op zoek naar een stuk eenzaamheid
Niet meer dan erin gelopen
En opeens de richting kwijt
Bij het zoeken naar de uitgang
Dacht ik: eerst hier en daarna daar
Maar het probleem met de woestijn is
Alles lijkt zo op elkaar
Er is een ouwe Disney-docu
Die alleen gaat over de woestijn
Waarin met stelligheid beweerd wordt
Dat er heel veel levensvormen zijn
Wie dacht dat er louter zand was
Zat volgens Disney danig mis
Er groeiden planten, dieren, vogels
Je had er alleen geen vis
't Moet in de studio gedraaid zijn
Zo nam Walt zijn kijkers tuk
Want zo ver mijn oog kon reiken
Zag ik geen mouse, laat staan een duck
Ik zag alleen een verre stofwolk
Maar voor wie loopt in de woestijn
Is dat een heel normaal verschijnsel
Ik dacht niet eens: wie kan dat zijn
Toen kreeg ik een hallucinatie
Ik dreef op een oude autoband
In een oceaan van water
En ik schreeuwde hulpeloos: zand
Zand, zover mijn oog kon reiken
Brandend zand, een oud refrein
Los zand waren mijn gedachten
Ik loste op in de woestijn
Soms neemt een lied een leuke wending
Door een knik in het refrein
Soms dreigt het te verzanden
Vruchteloos als een woestijn
Soms hoop je, als liedjesmaker
Dat je op een inval stuit
Maar vaak zit je in een zandbak
En daar kom je nooit meer uit
'k Had bij die stofwolk moeten toeslaan
Maar dat leek me veel te vroeg
Het lied was nog maar net begonnen
Ik dacht ontspannen: stof genoeg
De moraal van dit verhaal is
Dat je steeds alert moet zijn
Want wie een kans laat lopen
Verzandt vast in de woestijn
El Reloj de Arena
Sin pasto, sin oasis, sin espejismos
Sin rickshaws, sin taxis, sin caravanas ni trenes
Solo luz solar, mucho arena y caravanas de silencio
No se escucha a nadie gritar
Caminé días enteros por un camino de arena
No había conocido a nadie en todo ese tiempo
La sequedad me agobiaba
El sol brillaba a través de mi sombrero de sol
Mis manos colgaban de mis brazos
Mis pies se encogían de dolor
Era un camino de arena muy ancho
Para ser honesto, era el desierto
Me había adentrado en él
Buscando un poco de soledad
No más que eso
Y de repente perdí la dirección
Al buscar la salida
Pensé: primero aquí y luego allá
Pero el problema con el desierto es
Que todo parece igual
Hay un viejo documental de Disney
Que trata exclusivamente sobre el desierto
Donde se afirma con firmeza
Que hay muchas formas de vida
Quien pensara que solo había arena
Según Disney estaba muy equivocado
Allí crecían plantas, animales, aves
Simplemente no había peces
Debe haber sido filmado en estudio
Así engañaba Walt a sus espectadores
Porque hasta donde alcanzaba mi vista
No vi ningún ratón, ni mucho menos un pato
Solo vi una lejana nube de polvo
Pero para quien camina en el desierto
Es un fenómeno muy normal
Ni siquiera pensé: ¿quién podría ser?
Entonces tuve una alucinación
Flotaba en una vieja llanta de auto
En un océano de agua
Y gritaba desesperadamente: arena
Arena, hasta donde alcanzaba mi vista
Arena ardiente, un viejo estribillo
Mis pensamientos eran como arena suelta
Me desvanecí en el desierto
A veces una canción toma un giro divertido
Con un quiebre en el estribillo
A veces amenaza con desvanecerse
Inútil como un desierto
A veces esperas, como compositor de canciones
Encontrar una inspiración
Pero a menudo te encuentras en un arenero
Y de ahí nunca saldrás
Debería haber atacado esa nube de polvo
Pero me pareció demasiado pronto
La canción apenas comenzaba
Pensé relajadamente: suficiente polvo
La moraleja de esta historia es
Que debes estar siempre alerta
Porque quien deja pasar una oportunidad
Seguramente se desvanecerá en el desierto