Doodsangst
Er schuilt een oude man in mij
Die het beste met de wereld voorheeft
Die het leven doorheeft
Die piekfijn uit kan leggen hoe het zit
Er schuilt een oude man in mij
Die, met het gelijk van een tiran
Waakt over mijn geweten
Met het selectief geheugen
Van een Tweede-Kamerlid
Er schuilt een oude man in mij
Die, voor zijn teevee gezeten
Naar de chaos in de wereld kijkt
En daarvan heimelijk geniet
Die meewarig lacht
Om het gestumper van wat idealisten
Die van het kastje naar de muur gaan
Met een kluitje in het riet
Waar is het kind in mij gebleven
Dat zich verbazen kon
Dat bang was
Als het onbekende kwam
Waar is die jongeman in mij
Die overal in meeging
En die in blind vertrouwen
De wereld op zijn schouders nam
Er schuilt een oude man in mij
Die niet naar zijn kinderen luistert
Omdat hij vindt dat
Ze ook nooit luisterden naar hem
Er schuilt een oude man in mij
Die zich door zijn vrouw
Op zijn wenken laat bedienen
Met mijn gebaren sprekend met mijn stem
Er schuilt een oude man in mij
Die languit op mijn bank ligt
En bij elke oproep
Aan zijn medeleven geeuwt
Het is die oude man
Die kind noch jongeman duldt
En uit pure onmacht
Zijn doodsangst overschreeuwt
Waar zijn die twee in mij gebleven
Ze moeten mij behoeden
Voor die man met zijn bittere gelijk
Ze huizen nog in mij
Dat weet ik in mijn twijfel
Als ik om mijzelf moet lachen
Als ik in de spiegel kijk
Miedo a la muerte
Hay un anciano dentro de mí
Que desea lo mejor para el mundo
Que entiende la vida
Que puede explicar perfectamente cómo son las cosas
Hay un anciano dentro de mí
Que, con la certeza de un tirano
Vigila mi conciencia
Con la memoria selectiva
De un miembro del Congreso
Hay un anciano dentro de mí
Que, sentado frente a su televisor
Observa el caos en el mundo
Y secretamente disfruta de ello
Que se ríe con condescendencia
De los esfuerzos inútiles de algunos idealistas
Que van de un lado a otro
Sin lograr nada
¿Dónde está el niño que solía ser yo?
Que se maravillaba
Que tenía miedo
Cuando lo desconocido se acercaba
¿Dónde está el joven que solía ser yo?
Que se dejaba llevar por todo
Y que, con total confianza
Cargaba el mundo sobre sus hombros
Hay un anciano dentro de mí
Que no escucha a sus hijos
Porque cree que
Ellos nunca lo escucharon a él
Hay un anciano dentro de mí
Que permite que su esposa
Cumpla todos sus caprichos
Con gestos hablando con mi voz
Hay un anciano dentro de mí
Que yace cómodamente en mi sofá
Y bosteza ante cada llamado
A su compasión
Es ese anciano
Que no tolera ni al niño ni al joven
Y, por pura impotencia
Grita más fuerte que su miedo a la muerte
¿Dónde están esos dos que solía ser yo?
Deben protegerme
De ese hombre con su amarga certeza
Aún residen en mí
Lo sé en mi duda
Cuando me río de mí mismo
Cuando me miro en el espejo