Een Mei
Hij overdenkt bij het raam zijn oude idealen
Er trekt een stoet oranje feestvierders voorbij
Hij neuriet binnenin de Internationale
Een mei zegt hij hardop tegen het raam: een mei
Een leven lang had hij het socialisme uitgedragen
Ze kenden hem niet anders: Rooie Kees
Nu rijdt hij lijdzaam in een invalidewagen
Een zuster duwt hem, wijl hij trekt van Drees
Hij ziet zichzelf die eerste keer weer lopen
Verworpene der aarde, nog niet zo lang ontwaakt
Geen geld om een passend attribuut te kopen
Van rood papier had hij een vlag gemaakt
En het was uit, nu niet meer dralen
Zozeer was hij bezeten van de laatste ruk
Dat hij zijn leven door gebeurtenissen liet bepalen
Waardoor hij nooit was toegekomen aan geluk
De revolutie bleek helaas niet haalbaar
Het was of de massa het nut er niet van zag
De welvaart werd te snel voor iedereen betaalbaar
Een mei, kater van koninginnedag
Hij overdenkt bij het raam zijn oude idealen
Smeulend morgenrood in Huize Avondlicht
De dag van de arbeid, niemand komt hem halen
Hij is alleen en voor het kapitaal gezwicht
Un Primero de Mayo
Él reflexiona junto a la ventana sobre sus antiguos ideales
Pasa una procesión de festejantes naranjas
Él tararea en su interior La Internacional
Un primero de mayo, dice en voz alta frente a la ventana: un primero de mayo
Toda su vida había abanderado el socialismo
No lo conocían de otra manera: Kees el Rojo
Ahora viaja pacientemente en una silla de ruedas
Una enfermera lo empuja mientras él tira de Drees
Se ve a sí mismo caminando por primera vez de nuevo
Desposeído de la tierra, recién despertado
Sin dinero para comprar un atributo adecuado
Había hecho una bandera de papel rojo
Y se acabó, ya no más demoras
Estaba tan obsesionado con el último esfuerzo
Que dejó que su vida fuera determinada por los acontecimientos
Lo que le impidió alcanzar la felicidad
La revolución resultó ser inalcanzable lamentablemente
Era como si la masa no viera su utilidad
La prosperidad se volvió accesible demasiado rápido para todos
Un primero de mayo, resaca del día de la reina
Él reflexiona junto a la ventana sobre sus antiguos ideales
El rojo amanecer humeante en la Casa Luz de la Tarde
El día del trabajo, nadie viene a buscarlo
Él está solo y ha cedido al capital