Relato de Um Homem de Bom Coração
Eu procurei
Jurei que não iria mais falar de mim
Porque eu achei que eu tinha outras historias pra contar...
Tudo o que eu sempre procurei
Tudo o que eu sempre sonhei não vale nada
Se não enxergo um palmo à frente, então nem tente olhar pra trás
Não existe uma só curva nessa estrada
(Preciso de uma bifurcação)
E eu vou pra longe de você.
Eu já perdi, eu já sofri demais
Eu parti, joguei tudo pra trás
Eu vou fugir pra bem longe daqui
Vou caminhar, e ninguém vai me seguir
Eu tinha apenas dezesseis
E já achava que eu sabia demais
Tudo o que eu tinha era um quarto e o dinheiro dos meus pais
E alguns amigos que cabiam numa mão
(Era vazio aquele rio de solidão)
Hoje viajo, num só mês, milhões de milhas sem ter pra onde voltar
O asfalto é minha casa, mas não da pra chamar de lar
É tão vazio, tão frio, tão fora do lugar
(Não existe nada aqui que vá me fazer mudar)
Eu já perdi, eu já sofri demais
Eu parti, joguei tudo pra trás
Eu vou fugir pra bem longe daqui
Vou caminhar, e ninguém vai me seguir
Anoiteceu, mas faz tempo que a minha vida escureceu
Não sei, ao certo, quando isso aconteceu
Só sei que o culpado fui eu
De que adianta abrir os olhos, se sei que os flashs são pra me cegar?
Esses abraços são pra me amaldiçoar...
Eu nunca te obriguei a me ouvir falar!
E desde quando você acha que sabe melhor de mim, do que eu?
Existem tantas coisas que eu vivi que você nunca viveu.
Eu procurei
Jurei que não iria mais falar de mim
Mas eu sou assim
Eu tenho tanta historia pra contar...
Verhaal van een Man met een Goed Hart
Ik heb gezocht
Zwoer dat ik niet meer over mezelf zou praten
Omdat ik dacht dat ik andere verhalen te vertellen had...
Alles wat ik altijd zocht
Alles wat ik altijd droomde, is niets waard
Als ik niet een stap vooruit kan zien, kijk dan ook niet achterom
Er is geen enkele bocht op deze weg
(Ik heb een splitsing nodig)
En ik ga ver weg van jou.
Ik heb al verloren, ik heb al te veel geleden
Ik ben vertrokken, heb alles achtergelaten
Ik ga ver weg hier vandaan
Ik ga lopen, en niemand zal me volgen
Ik was pas zestien
En dacht al dat ik te veel wist
Alles wat ik had was een kamer en het geld van mijn ouders
En een paar vrienden die in één hand pasten
(Die rivier van eenzaamheid was leeg)
Vandaag reis ik, in één maand, miljoenen mijlen zonder terug te kunnen
Het asfalt is mijn huis, maar het is niet echt een thuis
Het is zo leeg, zo koud, zo uit de toon
(Er is hier niets dat me zal laten veranderen)
Ik heb al verloren, ik heb al te veel geleden
Ik ben vertrokken, heb alles achtergelaten
Ik ga ver weg hier vandaan
Ik ga lopen, en niemand zal me volgen
Het is nacht geworden, maar het is al een tijd geleden dat mijn leven verduisterde
Ik weet niet precies wanneer dat gebeurde
Ik weet alleen dat ik de schuldige ben
Wat heeft het voor zin om mijn ogen te openen, als ik weet dat de flitsen me verblinden?
Die omhelzingen zijn om me te vervloeken...
Ik heb je nooit gedwongen om naar me te luisteren!
En sinds wanneer denk je dat je beter weet dan ik?
Er zijn zoveel dingen die ik heb meegemaakt die jij nooit hebt meegemaakt.
Ik heb gezocht
Zwoer dat ik niet meer over mezelf zou praten
Maar zo ben ik
Ik heb zoveel verhalen te vertellen...
Escrita por: Lucas Silveira, Rodrigo Tavares