Les Moulins de Mon Coeur
Comme une pierre que l'on jette dans l'eau vive d'un ruisseau
Et qui laisse derrière elle des milliers de ronds dans l'eau
Comme un manège de lune avec ses chevaux d'étoiles
Comme un anneau de Saturne, un ballon de carnaval,
Comme le chemin de ronde que font sans cesse les heures
Le voyage autour du monde d'un tournesol dans sa fleur
Tu fais tourner de ton nom tous les moulins de mon coeur.
Comme un écheveau de laine entre les mains d'un enfant
Ou les mots d'une rengaine pris dans les harpes du vent
Comme un tourbillon de neige, comme un vol de goélands,
Sur des forêts de Norvège, sur des moutons d'océan,
Comme le chemin de ronde que font sans cesse les heures
Le voyage autour du monde d'un tournesol dans sa fleur
Tu fais tourner de ton nom tous les moulins de mon coeur.
Ce jour-là près de la source Dieu sait ce que tu m'as dit
Mais l'été finit sa course, l'oiseau tomba de son nid
Et voilà que sur le sable nos pas s'effacent déjà
Et je suis seul à la table qui résonne sous mes doigts
Comme un tambourin qui pleure sous les gouttes de la pluie
Comme les chansons qui meurent aussitôt qu'on les oublie
Et les feuilles de l'automne rencontrent des ciels moins bleus
Et ton absence leur donne la couleur de tes cheveux.
Comme une pierre que l'on jette dans l'eau vive d'un ruisseau
Et qui laisse derrière elle des milliers de ronds dans l'eau
Aux vents des quatre saisons, tu fais tourner de ton nom
Tous les moulins de mon coeur.
De Molens van Mijn Hart
Als een steen die je in het heldere water van een beek gooit
En die duizenden kringen in het water achterlaat
Als een maancarousel met zijn sterrenpaarden
Als een ring van Saturnus, een carnaval ballon,
Als de cirkel die de uren eindeloos maken
De reis rond de wereld van een zonnebloem in zijn bloei
Jij laat met jouw naam alle molens van mijn hart draaien.
Als een kluwen wol in de handen van een kind
Of de woorden van een deuntje gevangen in de harpen van de wind
Als een sneeuwstorm, als een vlucht van meeuwen,
Over de bossen van Noorwegen, over oceaan schapen,
Als de cirkel die de uren eindeloos maken
De reis rond de wereld van een zonnebloem in zijn bloei
Jij laat met jouw naam alle molens van mijn hart draaien.
Die dag bij de bron weet God wat je me zei
Maar de zomer komt ten einde, de vogel viel uit zijn nest
En kijk, op het zand vervagen onze stappen al
En ik zit alleen aan de tafel die onder mijn vingers weerklinkt
Als een tambourijn die huilt onder de druppels van de regen
Als de liedjes die sterven zodra je ze vergeet
En de bladeren van de herfst ontmoeten minder blauwe luchten
En jouw afwezigheid geeft ze de kleur van jouw haar.
Als een steen die je in het heldere water van een beek gooit
En die duizenden kringen in het water achterlaat
Aan de winden van de vier seizoenen, laat jij met jouw naam
Alle molens van mijn hart draaien.