Και ξεχνώ
Το χιόνι αγκαλιάζει το βουνό δίχως ίχνη, δίχως φωνή
Βασίλισσα σε έναν θρόνο από πάγο και σιωπή
Είναι η σιωπή που ουρλιάζει, πόνο αναζητά
πως να κρατηθεί μέσα μου βαθιά;
Κανείς να μην υποψιαστεί,
θα' μαι η καλή που ξέρουν μια ζωή
Να μη χαθεί το μυστικό, μα, είναι γνωστό
Και ξεχνώ, τα ξεχνώ, και πίσω δεν κοιτώ
Τα ξεχνώ, προχωρώ, τη ζωή μου ξεκινώ
Φτάνει πια, κόβω το σκοινί
κι ας παγώνει η γη,
το κρύο τη καρδιά μου δεν την ενοχλεί
Στην απεραντοσύνη όλα φαίνονται μικρά
τώρα οι φόβοι κι οι ενοχές μου δεν με εξουσιάζουν πια
Καιρός να μάθω ό,τι μπορώ, τα όρια μου εγώ τα ξεπερνώ
αν βγω απ' αυτή τη φυλακή, μου αρκεί
Και ξεχνώ, τα ξεχνώ, γίνομαι ένα με τον ουρανό
Και ξεχνώ, τα ξεχνώ, το δάκρυ συγκρατώ
Είμαι εδώ, ελεύθερη,
ας παγώσει η γη
Η δύναμή μου σκίζει, πέφτοντας, τη γη
Ψυχή που αναβλύζει σαν γλυκού νερού πηγή
Σαν έκρηξη, μια σκέψη λιώνει τα βουνά
Θολό μου παρελθόν, τα λέμε, άντε γεια
Και ξεχνώ, και ξεχνώ, στα παλιά πίσω δεν γυρνώ
Τα ξεχνώ, χαιρετώ το νέο μου εαυτό
Ζωντανή σαν ανατολή
κι ας παγώνει η γη,
το κρύο τη καρδιά μου δεν την ενοχλεί
Y olvido
La nieve abraza la montaña sin huellas, sin voz
Reina en un trono de hielo y silencio
Es el silencio que aúlla, buscando dolor
¿Cómo mantenerlo dentro de mí profundamente?
Nadie debe sospechar,
seré la buena que conocen toda la vida
Que el secreto no se pierda, pero es conocido
Y olvido, los olvido, y no miro atrás
Los olvido, avanzo, comienzo mi vida
Ya es suficiente, corto la cuerda
y aunque la tierra se congele,
el frío no molesta a mi corazón
En la inmensidad todo parece pequeño
ahora mis miedos y culpas ya no me dominan
Es hora de aprender lo que pueda, supero mis límites
si salgo de esta cárcel, es suficiente para mí
Y olvido, los olvido, me uno al cielo
Y olvido, los olvido, contengo las lágrimas
Estoy aquí, libre,
que la tierra se congele
Mi fuerza rasga, cayendo, la tierra
Alma que brota como fuente de agua dulce
Como una explosión, un pensamiento derrite las montañas
Mi pasado turbio, nos despedimos, adiós
Y olvido, y olvido, no vuelvo atrás a lo viejo
Los olvido, saludo a mi nuevo yo
Viva como un amanecer
y aunque la tierra se congele,
el frío no molesta a mi corazón