395px

Balada de los siete marineros

Fuxan Os Ventos

Balada dos sete mariñeiros

Mariñeiros á ventura,
dunha noite atreboada
que cecais non te retorno
a ningunha madrugada.
Mariñeiros que navegan
percurando a pesca incerta
o armador en terra firme,
dorme namentras espera
A muller do mariñeiro
agarda mentras, desperta
ó carón dun lar sin lume;
zoa o vento sobre as tellas.
O mariñeiro pelexa
no medio e medio do mare,
co vento que peta firme,
e fai o barco abalare.
No medio e emdio da noite
o armador dorme agardando,
agarda-esperta a muller,
e o mariñeiro loitando
E choran sete mulleres
no medio e medio do día,
na noite do mar revolto
sete homes se perdían.
O armador xura de rabia,
no medio e medio do día,
Na tempestade da noite
un barco a pique se iba.
Pola mañán desgonzados,
sete corpos sobre a praia,
sete mariñeiros mortos,
bébedos de auga salgada.
Na tarde tocan campás
o repinicar da morte,
mentras tanto sae o mar
outro barco con sete homes.

Balada de los siete marineros

Marineros a la ventura,
durante una noche tempestuosa
que quizás no te devuelva
a ninguna madrugada.
Marineros que navegan
buscando la pesca incierta,
el armador en tierra firme,
duerme mientras espera.
La mujer del marinero
espera despierta
junto a un hogar sin fuego;
el viento silba sobre las tejas.
El marinero lucha
en medio del mar bravío,
con el viento que sopla fuerte,
haciendo que el barco se balancee.
En medio de la noche
el armador duerme esperando,
la mujer espera despierta,
y el marinero luchando.
Y lloran siete mujeres
en medio del día,
en la noche del mar revuelto
siete hombres se perdían.
El armador jura de rabia,
en medio del día,
en la tempestad de la noche
un barco se hundía.
Por la mañana desgarrados,
siete cuerpos en la playa,
siete marineros muertos,
embriagados de agua salada.
Por la tarde suenan campanas
el repicar de la muerte,
mientras tanto sale el mar
otro barco con siete hombres.

Escrita por: