Interlúdio (part. Theus Terreiro)
No mundo tão conectado
Me senti tão distante
Em um instante
Pensei no que de fato era relevante
Busquei entender
E me encontrei em poesia
Onde um sábio me dizia
O quão natural é a sabedoria
Que os pensamentos como o vento
Vão e vem
E o ar puro é bem melhor de se respirar
Por isso não me sufoco mais em ideias
Deixando minha mente sempre arejar
Ele me falou pra não me afogar em águas passadas
Hoje desafogo minhas mágoas em verso
E assim, me despeço
Pois nem eu, nem o rio somos mais o mesmo
Depois me mostrou que deveria ser firme como o chão
Que a melhor forma de não entrar em uma guerra
É tendo a terra sempre fértil
Assim, planto flores
Esperando minhas dores virarem rosas
Na última prosa me sussurrou os delírios do fogo
O como ser louco torna a vida menos cética
Que seria um erro me apegar a estética
Pois tudo está queimando
E já que somos vida
Somos a chama
E vivemos todos os dias nos transformando
Interludio (part. Theus Terreiro)
En un mundo tan conectado
Me sentí tan distante
En un instante
Pensé en lo que realmente era relevante
Busqué entender
Y me encontré en poesía
Donde un sabio me decía
Lo natural que es la sabiduría
Que los pensamientos como el viento
Van y vienen
Y el aire puro es mucho mejor de respirar
Por eso ya no me ahogo en ideas
Dejando mi mente siempre airearse
Me dijo que no me ahogara en aguas pasadas
Hoy desahogo mis penas en verso
Y así, me despido
Porque ni yo, ni el río somos ya los mismos
Después me mostró que debía ser firme como el suelo
Que la mejor manera de no entrar en una guerra
Es teniendo la tierra siempre fértil
Así que siembro flores
Esperando que mis penas se conviertan en rosas
En la última charla me susurró los delirios del fuego
Cómo ser loco hace la vida menos escéptica
Sería un error aferrarme a la estética
Porque todo está ardiendo
Y ya que somos vida
Somos la llama
Y vivimos cada día transformándonos
Escrita por: Gabi Terreiro / Theus Terreiro