O Jaz da Felicidade
De todas as cores que já se passaram
De toda mudança de dias em dias
E todo abraço mais forte e apertado
De todo sorriso espontâneo e sincero
Que nem o mais culto poeta iria
Poder retratá-lo aqui nessas linhas
Jogar e montar a virar poesia
De todas as noites passadas em claro
Se amando e sonhando da noite ao dia
Ao lado da cama se encontra o retrato
O dia em que a vida se fez fantasia
E aquela vez que te puxei da cama
Dizendo que não via graça na vida
Joguei te ao mar vasto, forte e gelado
Senti que a vida em ti renascia
El Jazz de la Felicidad
De todas las tonalidades que han pasado
De cada cambio de día en día
Y cada abrazo más fuerte y apretado
De cada sonrisa espontánea y sincera
Que ni el poeta más culto podría
Retratarla aquí en estas líneas
Jugar y armarla para convertirla en poesía
De todas las noches pasadas en vela
Amándonos y soñando de noche a día
Al lado de la cama se encuentra el retrato
El día en que la vida se convirtió en fantasía
Y aquella vez que te saqué de la cama
Diciendo que no veía gracia en la vida
Te lancé al mar vasto, fuerte y helado
Sentí que la vida renacía en ti
Escrita por: Lucas Zoba / Fernando Andrade / Rafael Antunes / Renan Henrique