Al Onder Den Beevenden Haeselaere
Daer cwaemen aenghevlooden door het Meetjeslandtsche sandt,
Drey riddersch tempeliersch, hunne vaendelsch in de handt.
Door weeghels door de bosschen, op de vlucht voor nen tempeest,
Maenden sey hun rosschen naar het groote boerenooghstfeest.
Doch reeghen ende windt stootten de riddersch in hunne kweest,
Die uyt dienden te ceycken naar een schuylplecke teeghen 't stormbeest.
"We spoeden naer d' capelle, die aen den boome staet,
Den Beevenden Haeselaere bescermt ons teeghen 't cwaedt".
Alsoo dusch gesciede, door den donder beyna doof,
Sag men se sich haesten, naer de luwt' hunner gheloof.
Reedsch saeghen sey van verre, wat wasch daer aen den handt,
De eylighe capelle stondt in lichterlaeiend' brandt.
Een diaboolisch fighuur,
Greynsendt alsch een demoon,
Danschtighe rondt de vlammen,
Vol blasfemische hoon.
Swart vuur, des duyvels tortuur, verspreydt sich elck uur,
Hoort het hoornghescal van den duyschteren vasal,
Slaet ghroot alarm, vreescht de horde van Garm,
Voorwaer aenscouwt den Beevenden Haselaere.
"Ey daer, rapalje",
Riepen de riddersch te paerdt,
"Houdt af die cetterey,
of proeft ons gheweyde swaerdt"
"Nogh voor het woudt weeder baedt in light,
sult ghey voor den duyvel seyn gheswight,
Sowaer ick, genaemdt Garm, van gheene capelle weeten moet,
So aenenroep ick nu meyne horde, en ey sult baeden in bloedt".
De wolcken spuwdighen vuur,
De aerde die reet oopen,
Ende uit alle duyscht're spleeten,
Daer cwam de horde ghecroopen.
Des nuchtings cwam het licht,
En daer kon men aldusch aenscouwen
De riddersch temperliersch,
Afgheslaght door de rabauwen.
Bajo el Temblor del Conejo
Por el arenal del Meetjesland llegaron inundados,
Tres caballeros templarios, con sus estandartes en mano.
Por caminos y bosques, huyendo de una tormenta,
Guiaron a sus caballos hacia la gran fiesta campesina.
Pero la lluvia y el viento golpearon a los caballeros en su camino,
Que debían buscar refugio contra la tormenta.
'Nos apresuramos hacia la capilla, que está junto al árbol,
El Temblor del Conejo nos protegerá contra el mal'.
Así sucedió, casi sordos por el trueno,
Se apresuraron hacia la calma de su fe.
Desde lejos vieron lo que estaba ocurriendo,
La sagrada capilla estaba en llamas.
Una figura diabólica,
Sonriendo como un demonio,
Danzaba alrededor de las llamas,
Llena de blasfemia y burla.
Fuego negro, tortura del diablo, se extiende cada hora,
Escuchen el toque de cuerno del vasallo más oscuro,
¡Alerta máxima, teman la horda de Garm,
En verdad, contemplen al Temblor del Conejo!
'¡Eh, rufianes!',
Gritaron los caballeros a caballo,
'Detenid esa herejía,
o probad nuestra sagrada espada'.
'Antes de que el bosque vuelva a bañarse en luz,
seréis silenciados por el diablo,
Por mí, llamado Garm, que no conozco ninguna capilla,
Así que invoco a mi horda, y bañaréis en sangre'.
Las nubes escupían fuego,
La tierra se abría,
Y de todas las oscuras grietas,
Emergía la horda.
Al amanecer llegó la luz,
Y así se pudo ver
A los caballeros templarios,
Masacrados por los bandidos.