Mas Que Barbaridade
Vim pra cidade deixei de ser peão de estância
Lá na fazenda não dava mais pra ficar
Era tão pouco pra muito sorro manso
Que até o ganso já não ia mais por lá
Trago na face minha sina de pelo duro
Foi esta herança que meu velho pai me deixou
Não me queixo de ter nascido no campo
Pialo da sorte que o destino me entregou
(mas que barbaridade tchê
Aqui é bem melhor que lá
Só me resta uma saudade da chinoca
Me pedindo pra voltar)
Vim pra cidade só trouxe a mala de poncho
O meu cachorro e o velho alazão
Não esqueci do meu fumo crioulo
Da minha cambona e a cuia pro chimarrão
Aqui não tem o mesmo cheiro do campo
Sinto saudade das tropilhas que amansei
Um dia desses volto ao pampa novamente
Rever as coisas boas que eu tanto amei
Meer Dan Ongelooflijk
Ik kwam naar de stad, liet het leven van een boer achter
Op de boerderij kon ik niet langer blijven
Het was zo weinig voor veel tamme rozen
Dat zelfs de gans daar niet meer kwam
Ik draag op mijn gezicht mijn lot van stug haar
Dit is de erfenis die mijn oude vader me gaf
Ik klaag niet dat ik op het platteland ben geboren
Het is het lot dat het leven me heeft gegeven
(maar wat een ongelooflijk iets, man
Hier is het veel beter dan daar
Ik heb alleen nog een heimwee naar het meisje
Die me vraagt om terug te komen)
Ik kwam naar de stad, nam alleen mijn poncho mee
Mijn hond en het oude roestige paard
Ik ben mijn tabak niet vergeten
Mijn drinkbeker en de kom voor de chimarrão
Hier is de geur niet hetzelfde als op het platteland
Ik mis de groepen paarden die ik temde
Eens keer kom ik terug naar de pampa
Om de mooie dingen te zien die ik zo liefhad