L'Adieu
Adieu
Aux arbres mouillés de septempbre
À leur soleil de souvenir
À ces mots doux à ces mots tendres
Que je t'ai entendu me dire
À la faveur d'un chemin creux
Où d'une bougie allumée
Adieu à ce qui fut nous deux
À la passion du verbe aimer
L'adieu
Est une infini diligence
Où les chevaux ont du souffrir
Où les reflets de ton absence
Ont marqué l'ombre du plaisir
L'adieu est une lettre de toi
Que je garderai sur mon cœur
Une illusion de toi et moi
Une impression de vivre ailleurs
L'adieu
N'est que vérité devant Dieu
Tout le reste est lettre à écrire
À ceux qui se sont dit adieu
Quand il fallait se retenir
Tu ne peux plus baisser les yeux
Devant le rouges des cheminées
Nous avons connu d'autres feux
Qui nous ont si bien consumés
L'adieu
C'est nos deux corps qui se séparent
Sur la rivière du temps qui passe
Je ne sais pas pour qui tu pars
Et tu ne sais pas qui m'embrasse
Nous n'aurons plus de jalousies
Ni de paroles qui font souffrir
Aussi fort qu'on s'étais choisi
Est fort le moment de partir
Oh l'adieu
L'adieu
C'est le sanglot long des horloges
Et des trompettes de Waterloo
Dire à tous ceux qui s'interroge
Que l'amour est tombée à l'eau
D'un bateau ivre de tristesse
Qui nous a ronger toi et moi
Les passagers sont en détresse
Et j'en conais deux qui se noient
Adieu
Aux arbres mouillés de septempbre
À leur soleil de souvenir
A ces mots doux a ces mots tendres
Que je tai entendu me dire
À la faveur d'un chemin creux
Ou d'une bougie allumée
Adieu a ce qui fut nous deux
À la passion du verbe aimer
L'adieu
C'est le loup blanc dans sa montagne
Et les chasseurs dans la vallée
Le soleil qui nous accompagne
Est une lune bête a pleurer
L'adieu ressemble a ces marées
Qui viendrons tout ensevelir
Les marins avec les mariées
Le passé avec l'avenir
Oh l'adieu
Oh l'adieu
Vaarwel
Vaarwel
Aan de natte bomen van september
Aan hun zon van herinnering
Aan die lieve woorden, aan die tedere woorden
Die ik je hoorde zeggen
Bij de gelegenheid van een holle weg
Waar een kaars brandde
Vaarwel aan wat wij waren
Aan de passie van het werk liefhebben
Het vaarwel
Is een eindeloze inspanning
Waar de paarden moeten lijden
Waar de schaduwen van jouw afwezigheid
De schaduw van het genot hebben getekend
Het vaarwel is een brief van jou
Die ik op mijn hart zal bewaren
Een illusie van jou en mij
Een indruk van leven elders
Het vaarwel
Is slechts waarheid voor God
De rest is een brief om te schrijven
Aan degenen die vaarwel hebben gezegd
Toen het nodig was om zich in te houden
Je kunt je ogen niet meer neerslaan
Voor het rood van de schoorstenen
We hebben andere vuren gekend
Die ons zo goed hebben verteerd
Het vaarwel
Is onze twee lichamen die scheiden
Op de rivier van de tijd die verstrijkt
Ik weet niet voor wie je vertrekt
En jij weet niet wie me kust
We zullen geen jaloezieën meer hebben
Of woorden die pijn doen
Even sterk als we voor elkaar gekozen waren
Is sterk het moment om te vertrekken
Oh het vaarwel
Het vaarwel
Is de lange snik van de klokken
En de trompetten van Waterloo
Zeggen tegen allen die zich afvragen
Dat de liefde in het water is gevallen
Van een schip dronken van verdriet
Dat ons heeft geknaagd, jij en ik
De passagiers zijn in nood
En ik ken er twee die verdrinken
Vaarwel
Aan de natte bomen van september
Aan hun zon van herinnering
Aan die lieve woorden, aan die tedere woorden
Die ik je hoorde zeggen
Bij de gelegenheid van een holle weg
Waar een kaars brandde
Vaarwel aan wat wij waren
Aan de passie van het werk liefhebben
Het vaarwel
Is de witte wolf in zijn berg
En de jagers in de vallei
De zon die ons vergezelt
Is een domme maan om te huilen
Het vaarwel lijkt op die getijden
Die alles zullen bedelven
De zeelieden met de bruiden
Het verleden met de toekomst
Oh het vaarwel
Oh het vaarwel
Escrita por: Didier Barbelivien