395px

De Vrienden van George

Georges Moustaki

Les Amis de George

Les amis de Georges étaient un peu anars
Ils marchaient au gros rouge et grattaient leurs guitares
Ils semblaient tous issus de la même famille
Timides et paillards et tendres avec les filles
Ils avaient vu la guerre ou étaient nés après
Et s'étaient retrouvés à Saint-Germain-des-Prés
Et s'il leur arrivait parfois de travailler
Personne n'aurait perdu sa vie pour la gagner
Les amis de Georges avaient les cheveux longs
A l'époque ce n'était pas encore de saison
Ils connaissaient Verlaine, Hugo, François Villon
Avant qu'on les enferme dans des microsillons
Ils juraient, ils sacraient, insultaient les bourgeois
Mais savaient offrir des fleurs aux filles de joie
Quitte à les braconner dans les jardins publics
En jouant à cache-cache avec l'ombre des flics
Les amis de Georges, on les reconnaissait
A leur manière de n'être pas trop pressés
De rentrer dans le rang pour devenir quelqu'un
Ils traversaient la vie comme des arlequins
Certains le sont restés, d'autres ont disparu
Certains ont même la Légion d'honneur - qui l'eût cru?
Mais la plupart d'entre eux n'ont pas bougé d'un poil
Ils se baladent encore la tête dans les étoiles
Les amis de Georges n'ont pas beaucoup vieilli
A les voir on dirait qu'ils auraient rajeuni
Le cheveu est plus long, la guitare toujours là
C'est toujours l'ami Georges qui donne le la
Mais tout comme lui ils ne savent toujours pas
Rejoindre le troupeau ou bien marcher au pas
Dans les rues de Paris, sur les routes de province
Ils mendient quelquefois avec des airs de prince
En chantant des chansons du dénommé Brassens

De Vrienden van George

De vrienden van Georges waren een beetje anarchistisch
Ze liepen met een groot glas en krabden op hun gitaren
Ze leken allemaal uit dezelfde familie te komen
Verlegen en vrijpostig, en teder met de meisjes
Ze hadden de oorlog gezien of waren erna geboren
En waren terechtgekomen in Saint-Germain-des-Prés
En als ze soms werkten, was dat niet zo erg
Niemand had zijn leven verloren om het te verdienen
De vrienden van Georges hadden lang haar
In die tijd was dat nog niet echt in de mode
Ze kenden Verlaine, Hugo, François Villon
Voordat ze opgesloten werden in microgrooves
Ze vloekten, ze scholden, beledigden de bourgeois
Maar wisten ook bloemen te geven aan de hoeren
Zelfs als ze die moesten stelen in de openbare tuinen
Terwijl ze verstoppertje speelden met de schaduw van de politie
De vrienden van Georges, je herkende ze meteen
Aan hun manier om niet te gehaast te zijn
Om in het gelid te gaan staan en iemand te worden
Ze gingen door het leven als harlekijnen
Sommigen zijn zo gebleven, anderen zijn verdwenen
Sommigen hebben zelfs het Legioen van Eer - wie had dat gedacht?
Maar de meesten van hen zijn niet een haar veranderd
Ze dwalen nog steeds rond met hun hoofd in de sterren
De vrienden van Georges zijn niet veel ouder geworden
Als je ze ziet, zou je denken dat ze verjongd zijn
Het haar is langer, de gitaar is er nog steeds
Het is nog steeds vriend Georges die de toon aangeeft
Maar net als hij weten ze nog steeds niet
Hoe ze bij de kudde moeten aansluiten of in het gelid moeten lopen
In de straten van Parijs, op de wegen van de provincie
Bedelen ze soms met een prinselijk voorkomen
Terwijl ze liedjes zingen van de genaamde Brassens

Escrita por: Georges Moustaki