La dame brune
Pour une longue dame brune, j'ai inventé
Une chanson au clair de la lune, quelques couplets.
Si jamais elle l'entend un jour, elle saura
Que c'est une chanson d'amour pour elle et moi.
Je suis la longue dame brune que tu attends.
Je suis la longue dame brune et je t'entends.
Chante encore au clair de la lune, je viens vers toi.
Ta guitare, orgue de fortune, guide mes pas.
Pierrot m'avait prêté sa plume ce matin-là.
A ma guitare de fortune j'ai pris le la.
Je me suis pris pour un poète en écrivant
Les mots qui passaient par ma tête comme le vent.
Pierrot t'avait prêté sa plume cette nuit-là.
A ta guitare de fortune, tu pris le la,
Et je t'ai pris pour un poète en écoutant
Les mots qui passaient par ta tête comme le vent.
J'ai habillé la dame brune dans mes pensées
D'un morceau de voile de brume et de rosée.
J'ai fait son lit contre ma peau pour qu'elle soit bien,
Bien à l'abri et bien au chaud contre mes mains.
Habillée de voile de brume et de rosée
Je suis la longue dame brune de ta pensée.
Chante encore au clair de la lune, je viens vers toi.
A travers les monts et les dunes, j'entends ta voix.
Pour une longue dame brune, j'ai inventé
Une chanson au clair de la lune, quelques couplets.
Je sais qu'elle l'entendra un jour, qui sait demain,
Pour que cette chanson d'amour finisse bien.
Bonjour, je suis la dame brune, j'ai tant marché.
Bonjour, je suis la dame brune, je t'ai trouvé.
Fais-moi place au creux de ton lit, je serai bien,
Bien au chaud et bien à l'abri contre tes reins.
De lange bruinette
Voor een lange bruinette, heb ik verzonnen
Een liedje bij het maanlicht, een paar coupletten.
Als ze het ooit hoort, weet ze dan
Dat het een liefdeslied is voor haar en voor mij.
Ik ben de lange bruinette die je verwacht.
Ik ben de lange bruinette en ik hoor je.
Zing nog eens bij het maanlicht, ik kom naar je toe.
Je gitaar, een orgel van de straat, leidt mijn stappen.
Pierrot had me zijn pen geleend die ochtend.
Aan mijn gitaar van de straat nam ik de toon.
Ik dacht dat ik een dichter was terwijl ik schreef
De woorden die door mijn hoofd gingen als de wind.
Pierrot had je zijn pen geleend die nacht.
Aan jouw gitaar van de straat nam je de toon,
En ik dacht dat jij een dichter was terwijl ik luisterde
Naar de woorden die door jouw hoofd gingen als de wind.
Ik heb de bruinette in mijn gedachten gekleed
In een stuk mistdoek en dauw.
Ik maakte haar bed tegen mijn huid zodat ze goed ligt,
Goed beschut en warm tegen mijn handen.
Gekleed in mistdoek en dauw
Ben ik de lange bruinette van jouw gedachten.
Zing nog eens bij het maanlicht, ik kom naar je toe.
Over de bergen en de duinen, hoor ik jouw stem.
Voor een lange bruinette, heb ik verzonnen
Een liedje bij het maanlicht, een paar coupletten.
Ik weet dat ze het ooit zal horen, wie weet morgen,
Zodat dit liefdeslied goed eindigt.
Hallo, ik ben de bruinette, ik heb zoveel gelopen.
Hallo, ik ben de bruinette, ik heb je gevonden.
Maak ruimte voor me in de bocht van je bed, ik zal het fijn hebben,
Goed warm en goed beschut tegen je heupen.
Escrita por: Barbara / Georges Moustaki