Oude buurt
De huizen zijn nog net zo grauw als dat ze vroeger waren
De tuintjes net zo armetierig in het algemeen
Alleen de kruidenier is weg en niemand weet waarheen
Maar verder is er eig'lijk niets veranderd sinds de jaren
Dat ik dit allemaal bij name kende, steen voor steen
De buurt waar je geboren bent, die kun je nooit vergeten
Al raak je later nog zo afgetakeld en seniel
De kleuren van je kindertijd zijn in je huid gebeten
De straten van je jeugd laten hun stempel op je ziel
De vrouwen hebben nog die vaalheid van hun regenjassen
De mannen dragen 's zondags nog hun hemd over hun broek
De meisjes giechelen in de patatzaak op de hoek
Ze weten altijd nog precies waarvoor je op moet passen
Maar snappen niet, dat ik inmiddels heel wat anders zoek
De buurt waar je geboren bent, die kun je nooit vergeten
Al raak je later nog zo afgetakeld en seniel
De kleuren van je kindertijd zijn in je huid gebeten
De straten van je jeugd laten hun stempel op je ziel
In het plantsoentje staan nog steeds die verveloze banken
Daar horen de bejaarden, ditmaal zeven op een rij
Een oud-gebleven buurman knikt en glimlacht tegen mij
Ik lach terug en voel meteen de neiging om te janken
Alles is nog hetzelfde, maar ik hoor er niet meer bij
En toch loop ik te denken: "Waarom ben ik nou niet blij?"
Viejo barrio
Las casas siguen tan sombrías como solían ser
Los jardines igual de miserables en general
Solo el tendero se fue y nadie sabe a dónde
Pero en realidad, nada ha cambiado desde los años
Que conocía todo esto, piedra por piedra
El barrio donde naciste, nunca puedes olvidarlo
Aunque luego estés tan deteriorado y senil
Los colores de tu infancia están marcados en tu piel
Las calles de tu juventud dejan su huella en tu alma
Las mujeres aún tienen esa palidez de sus impermeables
Los hombres todavía llevan sus camisas sobre los pantalones los domingos
Las chicas se ríen en la tienda de papas en la esquina
Siempre saben exactamente de qué debes cuidarte
Pero no entienden que ahora busco algo diferente
El barrio donde naciste, nunca puedes olvidarlo
Aunque luego estés tan deteriorado y senil
Los colores de tu infancia están marcados en tu piel
Las calles de tu juventud dejan su huella en tu alma
En el parque todavía están esas bancas desgastadas
Donde se sientan los ancianos, esta vez siete en fila
Un vecino que envejeció asiente y me sonríe
Yo le devuelvo la sonrisa y siento ganas de llorar al instante
Todo sigue igual, pero ya no encajo aquí
Y aún así me pregunto: '¿Por qué no estoy feliz?'