Ik laot d'n dag nog efkes duren
Ik laot d'n dag nog efkes duren
Nog geen lamp aan, geen gordijn
Efkes zitten, efkes kijken
Kijken naor dit uur van mijn
refrain:
Ditte uur, ik heb 't dik al willen vangen
In 'n woord, in 'n refrein
Ditte uur, zo tussen licht en donker hangend
Wordt d'n dag zo stil, zo klein
Buiten trekt d'n dag naor 't westen
Maakt de witte kamer grijs
Ditte uur moest eens zo lang zijn
Brengt mijn altijd van de wijs
refrain
Soms gao ik 'n eindje kuieren
Dan kom ik terug vol goeie moed
As ik de stilte ben gaon heuren
Doe dit uur mijn aalt zo goed
refrain
En wa zal d'n aovond brengen
Niks gepland, nee, niks van plan
't Zou hul goed kannen zijn
Da't ie nog komt; de verhalenman
refrain
Dejar que el día dure un poco más
Dejar que el día dure un poco más
Sin encender ninguna lámpara, sin cortinas
Sentarse un rato, mirar un rato
Mirar este momento mío
Estribillo:
Este momento, ya quería atraparlo
En una palabra, en un estribillo
Este momento, colgando entre la luz y la oscuridad
El día se vuelve tan silencioso, tan pequeño
Afueras el día se va hacia el oeste
Vuelve la habitación blanca gris
Este momento debería ser tan largo
Siempre me confunde
Estribillo
A veces salgo a pasear un rato
Y regreso lleno de buen ánimo
Cuando empiezo a escuchar el silencio
Este momento me hace tan bien
Estribillo
Y qué traerá la noche
Nada planeado, no, nada planeado
Podría ser muy bueno
Que aún venga; el hombre de historias
Estribillo