Walzing Mathilda
When I was a young man I carried my pack
And I lived the free life of a rover
from the Murrays green basin to the dusty outback
I walzed my Mathilda all over
Then in nineteen fifteen my country said Son
It's time to stop rambling cos there's work to be done
So they gave me a tin hat and they gave me a gun
And sent me away to the war
And the band played walzing mathilda
As we sailed away from the quay
And amidst all the tears and the shouts and the cheers
We sailed off to Gallipoli
How well I remember that terrible day
How the blood stained the sand and the water
And how in that hell that they called Suvla Bay
We were butchered like lambs at the slaughter
Jonny Turk he was ready, he primed himself well
He chased us with bullets, he rained us with shells
And in five minutes flat he'd blown us all to hell
Nearly blew us right back to Austraila
But the band played Walzing Mathilda
As we stopped to bury our slain
We buried ours and the Turks buried theirs
Then we started all over again
Now, those who were left, well we tried to survive
In that mad world of blood, death and fire
And for then weary weaks I kept myself alive
But around me the corpses piled higher
Then a big Turkish shell knocked me arse over tit
And I woke up in my hospital bed
I saw what it had done, Christ, I wish I was dead
Never knew there were worse things than dying
For I'll go no more waltzing Mathilda
All around the green bush far and near
For to hump tent and pegs, a man needs both legs
No more waltzing Mathilda for me
So they collected the cripples, the wounded, the maimed
And they shipped us back home, to Australia
The armless, the legless, the blind, the insane
Those proud wounded heroes of Suvla
And as our ship pulled into Circular Quay
I looked at the place where my legs used to be
And thank Christ there was noone there waiting for me
To grieve and to mourn and to pity
And the band played Walzing Mathilda
As they carried us down the gangway
But nobody cheered, they just stood and they stared
Then turned all their faces away
And now every April I sit on my porch
And I watch the parade pass before me
And I watch my old comrades, how proudly they march
Renewing the dreams of past glory
The silly old men - all bent stiff and sore
The forgotten heroes from a forgotten war
And the young people ask, 'what are they marching for?'
And I ask myself the same question
And the band played Waltzing Mathilda
And the old men answer to call
But year after year their numbers get fewer
Some day no one will march there at all
Waltzing Mathilda, Waltzing Mathilda
Who'll come a-waltzing Mathilda with me?
And their ghosts may be heard as you pass the blue sky
Who'll come a-waltzing Mathilda with me?
Walsen met Mathilda
Toen ik een jonge man was droeg ik mijn rugzak
En leefde ik het vrije leven van een zwerver
Van het groene bekken van de Murray's naar het stoffige binnenland
Walsde ik met mijn Mathilda overal rond
Toen zei mijn land in negentien vijftien, jongen
Het is tijd om te stoppen met zwerven, er is werk te doen
Dus gaven ze me een tinnen helm en gaven ze me een geweer
En stuurden me weg naar de oorlog
En de band speelde Walsen met Mathilda
Terwijl we van de kade zeilden
En temidden van al het huilen, de schreeuwen en de juichen
Zeilden we naar Gallipoli
Hoe goed herinner ik me die verschrikkelijke dag
Hoe het bloed het zand en het water bevlekte
En hoe we in die hel die ze Suvla Baai noemden
Als lammeren geslacht werden
Jonny Turk was er klaar voor, hij had zich goed voorbereid
Hij achtervolgde ons met kogels, hij bombardeerde ons met granaten
En in vijf minuten had hij ons allemaal naar de klote geholpen
Bijna blies hij ons terug naar Australië
Maar de band speelde Walsen met Mathilda
Terwijl we stopten om onze doden te begraven
We begroeven de onze en de Turken begroeven de hunne
Toen begonnen we weer helemaal opnieuw
Nu, degenen die overbleven, we probeerden te overleven
In die gekke wereld van bloed, dood en vuur
En voor die vermoeiende weken hield ik mezelf in leven
Maar om me heen stapelden de lijken zich op
Toen sloeg een grote Turkse granaat me ondersteboven
En ik werd wakker in mijn ziekenhuisbed
Ik zag wat het had aangericht, Christus, ik wou dat ik dood was
Wist nooit dat er ergere dingen waren dan sterven
Want ik ga niet meer walsen met Mathilda
Overal rond de groene bush, ver en dichtbij
Want om tent en haringen te sjouwen, heeft een man beide benen nodig
Geen walsen met Mathilda meer voor mij
Dus verzamelden ze de kreupelen, de gewonden, de verminkten
En ze stuurden ons terug naar huis, naar Australië
De armenlozen, de benenlozen, de blinden, de gekken
Die trotse gewonde helden van Suvla
En terwijl ons schip de Circular Quay binnenvoer
Kijk ik naar de plek waar mijn benen ooit waren
En dank Christus dat er niemand op me wachtte
Om te rouwen en te treuren en te medelijden
En de band speelde Walsen met Mathilda
Terwijl ze ons de loopplank afdroegen
Maar niemand juichte, ze stonden gewoon stil en keken
En draaiden toen allemaal hun gezichten weg
En nu zit ik elke april op mijn veranda
En kijk ik naar de parade die voorbij trekt
En ik kijk naar mijn oude kameraden, hoe trots ze marcheren
De dromen van vroegere glorie vernieuwend
Die domme oude mannen - allemaal gebogen, stijf en pijnig
De vergeten helden van een vergeten oorlog
En de jongeren vragen: 'waarom marcheren ze?'
En ik stel mezelf dezelfde vraag
En de band speelde Walsen met Mathilda
En de oude mannen antwoorden op de roep
Maar jaar na jaar worden hun aantallen minder
Op een dag zal daar niemand meer marcheren
Walsen met Mathilda, Walsen met Mathilda
Wie komt er walsen met Mathilda met mij?
En hun geesten zijn te horen als je de blauwe lucht passeert
Wie komt er walsen met Mathilda met mij?