La Ca Sla Colin-a
La ca sla colin-a l'é bela
Maria la varda peui dis :
am piasrìa podèj catèla,
sarìa 'l mè paradis!
L'é bianca la ca sla colin-a,
l'é bianca come 'n linseul,
s'it la varde a smija ch' a grigna,
l'é pròpi la ca che a veul.
L'é gròssa la ca sla colin-a,
tante stansie con finestre e pogieuj,
starìo pròpi bin là ansima
mi, mè òm e ij mè fieuj.
Mè pare fasìa 'l murador
l'é mòrt ancora spòrch ëd càussin-a,
l'ha fala chiel la ca sla colin-a,
l'ha fala për quatr ësgnor.
E lor a ven-o d'istà
stan mach doi mèis peui van via,
la ten-o mach basta ch'a sìa
e mi a son sensa ca.
La ca sla colin-a l'é bela
Maria la varda peu dis :
mi podreu mai catèla,
për ij pòver a-i-é nen paradis!
La Casa en la Colina
La casa en la colina es hermosa
María mira y luego dice:
me gustaría poder comprarla,
¡sería mi paraíso!
Es blanca la casa en la colina,
es blanca como un lince,
si la miras parece que sonríe,
es justo la casa que quiero.
Es grande la casa en la colina,
con muchas habitaciones, ventanas y balcones,
estaría justo allí arriba
yo, mi hombre y mis hijos.
Mi padre era albañil
murió aún sucio de cal,
él construyó la casa en la colina,
la construyó para cuatro señores.
Y ellos vienen a vivir
sólo por unos meses y luego se van,
la mantienen lo suficiente como para ser
y yo me quedo sin casa.
La casa en la colina es hermosa
María mira y luego dice:
quizás nunca podré comprarla,
¡para los pobres no hay paraíso!
Escrita por: Gianmaria Testa