Nu piezz' 'e e carta
Nu piezz'e carta astip'o tiempo e 'o po' fermà
senza fa viecchie duje guagliune 'nnammurate
e a chi se lassa sempe 'nzieme 'e fa restà
che 'e stessi panne mano e mano tutt'a vita.
Chistu ricordo a quanta parte 'o può tenè,
dint'a na sacca d'o cappotto o 'nfaccia 'o muro:
l'aggiu stracciato nu milione 'e vote,
sapenno che 'a turnavo all'azzeccà chell' che m'è
rimasto 'e chella llà ce vò stu piezz'e carta pe a vasà.
Scennene dint'a st'uocchie 'e lacreme
e me vac'a 'nfonnere addò so cchiù giovane
e accummencia a chiovere for' via Caracciolo
quanno nu fotografo ce facett' stregner'
st'ammore tutt' 'nfus' a mez maneche mi dà una
sensazione indescrivibile, pare ca so turnato a ascì cu tte'.
Mòrene dint'a sacca e ll'anema sti ricordi inutili
ca me fanno vivere, l'aggiu 'ntiso e dicere,
nun ce pozzo credere, mo chillu fotografo
t'ha turnato a mettere 'ncopp' a nu piezz'e carta
a via Caracciolo comme facette chella sera 'e ll'undici
cagnann 'o posto mio cu chillu llà.
Stu piezz'e carta comme è strano a fa parlà,
pure si tu me siente senza me risponnere,
io te ripeto comm'e fatt' a me lassà
vuless' dà sta vita a chilli lla che mòrene.
Vulevo crescere n'appoco 'nzieme atte'
accumencianno chianu chianu a te conoscere,
io so na caramella senza zucchere, ca pure
si accumencia a se squaglià, nun sap'e niente e
male nun po' ffa, però 'a fa male chi sa po' mangià
Un pedazo de papel
Un pedazo de papel detiene el tiempo y no puede parar
sin envejecer dos chicos enamorados
y a quien se deja siempre juntos los hace quedar
con las mismas manos unidas de por vida.
Este recuerdo en cuántas partes puede sostenerse,
en el bolsillo del abrigo o frente al muro:
lo he rasgado un millón de veces,
sabiendo que lo volvía a encontrar lo que me
quedaba de aquella allá necesita este pedazo de papel para besarlo.
Bajando por los ojos las lágrimas
y me hundo donde soy más joven
y comienza a llover afuera de Caracciolo
cuando un fotógrafo nos hace hechizar
este amor todo confuso en mis manos
que me da una sensación indescriptible, parece que he vuelto a salir contigo.
Muriendo en el bolsillo y el alma estos recuerdos inútiles
que me hacen vivir, los he sentido y dicho,
no puedo creerlo, ahora ese fotógrafo
te ha vuelto a poner encima un pedazo de papel
en Caracciolo como hizo esa noche del once
llorando mi lugar con aquel.
Este pedazo de papel qué extraño es hacerlo hablar,
incluso si me escuchas sin responderme,
te repito cómo me dejaste
quieres dar esta vida a aquellos que mueren.
Quería crecer poco a poco contigo
empezando despacio a conocerte,
soy un caramelo sin azúcar, que aunque
empieza a derretirse, no sabe nada y
no puede hacer daño, pero duele a quien sabe comer.