Prece
Senhor, a noite veio e a alma é vil.
Tanta foi a tormenta e a vontade!
Restam-nos hoje, no silêncio hostil,
O mar universal e a saudade.
Mas a chama, que a vida em nós criou,
Se ainda há vida ainda não é finda.
O frio morto em cinzas a ocultou:
A mão do vento pode erguê-la ainda.
Dá o sopro, a aragem - ou desgraça, ou ânsia -
Com que a chama do esforço se remoça,
E outra vez conquistemos a distância
Do mar ou outra, mas que seja nossa!
Gebed
Heer, de nacht is gekomen en de ziel is laag.
Zoveel was de storm en de wil!
Vandaag blijven ons, in de vijandige stilte,
De universele zee en de heimwee.
Maar de vlam, die het leven in ons creëerde,
Als er nog leven is, is het nog niet voorbij.
De dode kou heeft het in as verborgen:
De hand van de wind kan het nog oprichten.
Geef de adem, de bries - of ellende, of verlangen -
Waarmee de vlam van de inspanning weer opbloeit,
En laten we opnieuw de afstand veroveren
Van de zee of een andere, maar die van ons is!
Escrita por: Fernando Pessoa / André Luiz Oliveira