Back In Bahia
Lá em Londres, vez em quando me sentia longe daqui
Vez em quando, quando me sentia longe, dava por mim
Puxando o cabelo
Nervoso, querendo ouvir Celly Campelo pra não cair
Naquela fossa
Em que vi um camarada meu de Portobello cair
Naquela falta
De juízo que eu não tinha nem uma razão pra curtir
Naquela ausência
De calor, de cor, de sal, de Sol, de coração pra sentir
Tanta saudade
Preservada num velho baú de prata dentro de mim
Digo num baú de prata porque prata é a luz do luar
Do luar que tanta falta me fazia junto do mar
Mar da Bahia
Cujo verde vez em quando me fazia bem relembrar
Tão diferente
Do verde também tão lindo dos gramados campos de lá
Ilha do norte
Onde não sei se por sorte ou por castigo dei de parar
Por algum tempo
Que afinal passou depressa, como tudo tem de passar
Hoje eu me sinto
Como se ter ido fosse necessário para voltar
Tanto mais vivo
De vida mais vivida, dividida pra lá e pra cá
Lá em Londres, vez em quando me sentia longe daqui
Vez em quando, quando me sentia longe, dava por mim
Puxando o cabelo
Nervoso, querendo ouvir Celly Campelo pra não cair
Naquela fossa
Em que vi um camarada meu de Portobello cair
Naquela falta
De juízo que eu não tinha nem uma razão pra curtir
Naquela ausência
De calor, de cor, de sal, de Sol, de coração pra sentir
Tanta saudade
Preservada num velho baú de prata dentro de mim
Digo num baú de prata porque prata é a luz do luar
Do luar que tanta falta me fazia junto do mar
Mar da Bahia
Cujo verde vez em quando me fazia bem relembrar
Tão diferente
Do verde também tão lindo dos gramados campos de lá
Ilha do norte
Onde não sei se por sorte ou por castigo dei de parar
Por algum tempo
Que afinal passou depressa, como tudo tem de passar
Hoje eu me sinto
Como se ter ido fosse necessário para voltar
Tanto mais vivo
De vida mais vivida, dividida pra lá e pra cá
Terug In Bahia
Daar in Londen, soms voelde ik me ver weg hier vandaan
Soms, als ik me ver weg voelde, zag ik mezelf weer
In mijn haar trekkend
Nervositeit, verlangend naar Celly Campelo om niet te vallen
In die put
Waar ik een vriend van mij uit Portobello zag vallen
In die tekortkoming
Van verstand, waar ik geen reden had om van te genieten
In die afwezigheid
Van warmte, van kleur, van zout, van zon, van hart om te voelen
Zoveel heimwee
Bewaard in een oude zilveren kist diep van binnen
Ik spreek over een zilveren kist omdat zilver het licht van de maan is
Van de maan die me zo veel ontbrak naast de zee
Zee van Bahia
Wiens groen me soms goed deed om te herinneren
Zo anders
Van het ook zo mooie groen van de grasvelden daar
Eiland van het noorden
Waar ik niet weet of het geluk of straf was dat ik daar terechtkwam
Voor een tijdje
Dat uiteindelijk snel voorbijging, zoals alles moet voorbijgaan
Vandaag voel ik me
Alsof weggaan nodig was om terug te keren
Zoveel levendiger
Van een leven meer geleefd, verdeeld hier en daar
Daar in Londen, soms voelde ik me ver weg hier vandaan
Soms, als ik me ver weg voelde, zag ik mezelf weer
In mijn haar trekkend
Nervositeit, verlangend naar Celly Campelo om niet te vallen
In die put
Waar ik een vriend van mij uit Portobello zag vallen
In die tekortkoming
Van verstand, waar ik geen reden had om van te genieten
In die afwezigheid
Van warmte, van kleur, van zout, van zon, van hart om te voelen
Zoveel heimwee
Bewaard in een oude zilveren kist diep van binnen
Ik spreek over een zilveren kist omdat zilver het licht van de maan is
Van de maan die me zo veel ontbrak naast de zee
Zee van Bahia
Wiens groen me soms goed deed om te herinneren
Zo anders
Van het ook zo mooie groen van de grasvelden daar
Eiland van het noorden
Waar ik niet weet of het geluk of straf was dat ik daar terechtkwam
Voor een tijdje
Dat uiteindelijk snel voorbijging, zoals alles moet voorbijgaan
Vandaag voel ik me
Alsof weggaan nodig was om terug te keren
Zoveel levendiger
Van een leven meer geleefd, verdeeld hier en daar
Escrita por: Gilberto Gil