Addio Mia Bella Napoli
Bionda, te guardo e d'int' 'a stuocchie belle
ce 'sta 'a bellezza e 'a 'nfamità d''o mare,
ce veco 'o cielo arricamato 'e stelle,
surgiva d'acqua fresca tu me pare.
Ma 'o core mio ricchezza nun ne tene
però te sape scrivere 'na canzone.
Addio, mia bella Napoli,
m'hè suspirato tu
e tu nun tuorne chiù.
Te scuorde d''o paese d''e sirene,
e doppo tanto bene
te scuorde pure 'e me.
Mamma me legge 'sta malincunia
e sape ca me perdo pe' st'ammore.
Me fà na smorfia finta d'allegria
e po' m'estregne forte 'ncopp' 'o core.
No! Nun lle dico 'o male ca me faje,
o' campo, o' moro, nun'nce 'o dico maje.
Addio, mia bella Napoli,
m'hè suspirato tu
e tu nun tuorne chiù.
Te scuorde d''o paese d''e sirene,
e doppo tanto bene,
te scuorde pure 'e me.
Te scuorde d''o paese d''e sirene,
e doppo tanto bene,
te scuorde pure 'e me!
Vaarwel, mijn mooie Napels
Blonde, ik kijk naar je en in die mooie ogen
zit de schoonheid en de schande van de zee,
ik zie de lucht vol sterren stralen,
je lijkt op vers water dat omhoog komt.
Maar mijn hart heeft geen rijkdom te bieden,
maar het kan wel een lied voor je schrijven.
Vaarwel, mijn mooie Napels,
je hebt me doen zuchten
en je komt niet meer terug.
Vergeet het land van de sirenen,
en na zoveel goeds
vergeet je ook mij.
Mama leest deze melancholie
en weet dat ik verdwijn door deze liefde.
Ze maakt een nep glimlach van blijdschap
en dan omhelst ze me stevig op mijn hart.
Nee! Ik vertel haar niet over de pijn die je me doet,
de velden, de dood, ik zeg het haar nooit.
Vaarwel, mijn mooie Napels,
je hebt me doen zuchten
en je komt niet meer terug.
Vergeet het land van de sirenen,
en na zoveel goeds,
vergeet je ook mij.
Vergeet het land van de sirenen,
en na zoveel goeds,
vergeet je ook mij!