Rumbiando
Sei que a vertente não traz em si
Intenção de saga muito menos pretensão de rio
Mas creio que na constância de nascer vertente
Se torna no tempo e semente de sanga na infância do rio
O sono das invernias
Entristece os bamburrais
Onde dorme parronais
No gris das tardes sombrias
Murmura canção perdida
No silêncio das imagens
É o arroio pelas margens
Deixando estrada comprida
No sono lento do vagar ausente
Existem coisas que um solito sente
Pela distância que separa amada
É um mate amargo que ela me faz sempre
E a china é sempre onde termina a estrada
Três potreiros de distância
Dou boca rumbiando ao rancho
Porque meu peito carancho
Vem sofrenando esta ânsia
A patroa e a piazada
A criação e o arvoredo
Querências do meu segredo
Que eu não esqueço por nada
Água chão
O petiço do piá
A cuscada em alarido
A criação e o arvoredo
A cacimba da sanguinha
A mangueira do potreiro
O galpão da casa grande
A alegria da porteira
Rumbiando
Sé que la vertiente no lleva en sí
Intención de saga mucho menos pretensión de río
Pero creo que en la constancia de nacer vertiente
Se convierte con el tiempo y semilla de sangre en la infancia del río
El sueño de los inviernos
Entristece los cañaverales
Donde duermen los viñedos
En el gris de las tardes sombrías
Murmura canción perdida
En el silencio de las imágenes
Es el arroyo por las orillas
Dejando camino largo
En el sueño lento del vagar ausente
Existen cosas que uno solito siente
Por la distancia que separa amada
Es un mate amargo que ella me hace siempre
Y la china es siempre donde termina el camino
Tres potreros de distancia
Doy vuelta rumbiando al rancho
Porque mi pecho carancho
Viene sufriendo esta ansia
La patrona y la chiquillería
La cría y el arbolado
Querencias de mi secreto
Que no olvido por nada
Agua suelo
El pequeño del niño
La charla en alboroto
La cría y el arbolado
El pozo de la sangría
La manga del potrero
El galpón de la casa grande
La alegría del portón