Torpedo
Pasensya na kung ako ay hindi nagsasalita
Tandang tanda ko pa simula pa nang mga bata pa tayo
Una kang nasilayan nang lumipat ka saming baryo
Nilapitan ka't kinausap at tayo'y naging magkaiban
Laging mong kakwentuhan sa umagahan natin na tambayan
Di ko alam kung bakit damdamin sadyang napalapit
Gustuhin ko mang sabihin ako'y kaibigang matalik
Ng lalake na sayo'y gabi-gabi ang panliligaw
Ika'y sakin nagtanong at para bang nagpahapyaw
Na ako ang syang nakakaalam kung ano ang mas tama
Kung ooh o hindi at kung saan ka liligaya
At sinabi ko ang taong yan ay mapagkakatiwalaan
Di ka sakin sumagot nabalitaan ko na lang
Wag mo na akong pilitin
Ako ay walang lakas ng loob para tumanggi
Walang dapat ipagtaka
Ako ay pinanganak na torpe
Sa ayaw at hindi
Lumipas ang 10 taon nasa Maynila ka na raw
Hindi kayo nagkatuluyan may trabahong di sa araw
At kinukulayan ang mga labi mo sa gabi
Upang takpan ang iyong lungkot at ang luha sa iyong ngiti
Ako'y nagsisi, kung alam ko lang di sana'y noon pa
Hindi ko na pinagpaliban ang aking nadarama
Kung bibigyan lang ako ng isa pang pagkakataon
Ibabalik ko kung ano man ang mayroon tayo noon
Isisigaw ng malakas hindi ko na ibubulong
Damdamin ko para sa'yo dalangin sana'y may tugon
Na ang noon ay mahawakan at makasama ngayon
Hanggang bukas at sa marami pang susunod na taon
Isang gabi habang ako'y nakaupo sa harapan
Ng aming bahay at tila ba nakatulala sa buwan
Ay may isang babae na sakin lumapit at nagsalita
Hindi nakapagsalita ako'y napatulala
Lubos ang aking ligaya hindi makapaniwala
Siguro'y panahon na upang kami'y magkasama
Hinawakan ko ang kanyang malambot na palad
Singsing na may bato ang sa akin ay tumambad
Ikaw pala'y ikakasal at sa akin ay magpapaalam
Di na nakuhang sabihin at sayo'y ipaalam
Ang tunay kong nadarama bakit parang alam mo na
Sa pagtalikod at may tumulong luha sayong mata
Pasensya na kung ako ay hindi nagsasalita
Torpedo
Perdona si no hablo
Recuerdo bien desde que éramos niños
Te vi por primera vez cuando te mudaste a mi barrio
Me acerqué y te hablé, y nos hicimos amigos
Siempre platicábamos en nuestra reunión matutina
No sé por qué mis sentimientos se acercaron tanto
Aunque quisiera decirte que soy tu amigo del alma
Del chico que te corteja cada noche
Tú me preguntaste y fue como si insinuaras
Que yo era quien sabía lo que era mejor
Si sí o no, y dónde serías feliz
Y te dije que ese chico era de confianza
No me respondiste, solo me enteré después
No me fuerces más
No tengo el valor para rechazar
No hay nada que extrañar
Nací torpe
Así es y así será
Pasaron 10 años, dicen que ya estás en Manila
No terminaron juntos, trabajas de noche
Y te pintas los labios por la noche
Para ocultar tu tristeza y las lágrimas en tu sonrisa
Me arrepiento, si lo hubiera sabido antes
No habría postergado lo que sentía
Si me dieran otra oportunidad
Regresaría a lo que teníamos antes
Gritaría fuerte, no lo susurraría
Mis sentimientos por ti, ojalá haya respuesta
Que lo que fue entonces, lo podamos vivir ahora
Hasta mañana y por muchos años más
Una noche mientras estaba sentado frente
A nuestra casa, parecía que miraba la luna
Se me acercó una mujer y habló
No pude decir nada, me quedé atónito
Era tanta mi alegría que no lo podía creer
Quizás era el momento para estar juntos
Tomé su suave mano
Un anillo con piedra se me mostró
Te ibas a casar y me decías adiós
No pude decirte y hacerte saber
Lo que realmente sentía, ¿por qué parece que ya lo sabías?
Al dar la vuelta, una lágrima cayó de tus ojos
Perdona si no hablo
Escrita por: Ely Buendía, Aries Pollisco