Painaja
Unes, justkui kooma äärel
Ei rahust jäänud halligi
Kortsus linad, higi lehka
Täis on kamber - rõske!
Ei ole kindel, et üldse siin keegi
On proovind pakkuda lohutust
Pidev liiklus vastutuules
Jätnud jälje sügava!
On vaid kindel, et miski ei muutu
Ruum on lämbumas varjudest
Kuraditest kisakoor
On ülistamas ängi
Kõrisõlmest kinni hoidvad
Kujud kaovad peeglites
Kibestuse raske loor
Igal öösel katmas sängi
Pimeduses seisma jäänud on aeg
Ja rahust saanud needus
Iga sekund tunduks nagu saabund viimne tund
Ei leia jõudu silmi avada
Mõned sammud siia-sinna
Lastes ennast unel vedada
Tunduks nagu mingit ilget haigust
Põeks ruum - ümber ja sees!
Kaitsepühak heitnud kõik rooja
Irvitades keelitab
Rõdult meeleheidet
Alla viskama
Pesadilla
Unes, como al borde de un coma
Ni una pizca de calma quedó
Sábanas arrugadas, olor a sudor
La habitación está llena - húmeda!
No hay certeza de que alguien esté aquí
Intentando ofrecer consuelo
Tráfico constante en contra
Dejando una marca profunda!
Solo es seguro que nada cambia
El espacio está sofocando de sombras
Un coro de demonios
Celebrando la angustia
Las figuras que se aferran a la garganta
Desaparecen en los espejos
Un velo de amargura pesada
Cubriendo la cama cada noche
El tiempo se ha detenido en la oscuridad
Y la calma se ha convertido en maldición
Cada segundo parece ser como la última hora
No encuentro fuerzas para abrir los ojos
Algunos pasos de aquí para allá
Dejándome llevar por el sueño
Parece como si una enfermedad repugnante
Consumiera el espacio - alrededor y dentro!
El santo ha arrojado toda la suciedad
Tentando con burlas
Desde el balcón la desesperación
Arrojándose abajo