Tijdbom
Er ligt een tijdbom
onder de tafel.
Ik eet mijn bonen
en ik beef.
En mijn bewakers
eten m'n taart met een gouden lepel,
en houden mijn medicijnen
voor zichzelf.
Maar laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Ik leef onder de sterren
die jij ziet aan de hemel.
Laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
En omdat die tijdbom
hier blijft liggen,
voer ik al jaren
niets meer uit.
En ondertussen
verdwijnt mijn tijd
hier op aarde.
Ik eet mijn bonen
en ik beef.
Maar laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Ik leef onder de sterren
die jij ziet aan de hemel.
Laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Zalig zijn de armen van geest,
want ze weten niet wat ze doen.
Ze voorspelden het eind van de wereld,
en de wereld bleef bestaan.
De zon verzoop in de maan,
maar de wereld bleef bestaan.
En laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Ik leef onder de sterren
die jij ziet aan de hemel.
Laat mij nog iets weten,
je mag mij niet vergeten.
Tijdbom
Hay una bomba de tiempo
bajo la mesa.
Me como mis frijoles
y tiemblo.
Y mis guardias
se comen mi pastel con una cuchara de oro,
y guardan mis medicinas
para ellos mismos.
Pero déjame saber algo más,
no debes olvidarme.
Vivo bajo las estrellas
que ves en el cielo.
Déjame saber algo más,
no debes olvidarme.
Y porque esa bomba de tiempo
sigue aquí,
hace años que no hago
nada más.
Y mientras tanto
mi tiempo se desvanece
aquí en la tierra.
Me como mis frijoles
y tiemblo.
Pero déjame saber algo más,
no debes olvidarme.
Vivo bajo las estrellas
que ves en el cielo.
Déjame saber algo más,
no debes olvidarme.
Bienaventurados los pobres de espíritu,
pues no saben lo que hacen.
Predijeron el fin del mundo,
y el mundo siguió existiendo.
El sol se ahogó en la luna,
pero el mundo siguió existiendo.
Y déjame saber algo más,
no debes olvidarme.
Vivo bajo las estrellas
que ves en el cielo.
Déjame saber algo más,
no debes olvidarme.