Pokahontas
Ty masz mnie za głupią dzikuskę
Lecz choć cały świat zwiedziłeś
Zjeździłeś wzdłuż i wszerz
I mądry jesteś tak
Że aż słów podziwu brak
Dlaczego – powiedz mi – tak mało wiesz?
Mało wiesz
Na lądzie – gdy rozglądasz się – lądując
Chcesz wszystko mieć na własność, nawet głaz
A ja wiem, że ten głaz ma także duszę
Imię ma i zaklęty w sobie czas
Ty myślisz, że są ludźmi tylko ludzie
Których ludźmi nazywać chce twój świat
Lecz jeśli pójdziesz tropem moich braci
Dowiesz się największych prawd, najświętszych prawd
Czy wiesz, czemu wilk tak wyje w księżycową noc?
I czemu ryś tak zęby szczerzy rad?
Czy powtórzysz te melodie, co z gór płyną
Barwy, które kolorowy niesie wiatr
Barwy, które kolorowy niesie wiatr
Pobiegnij za mną leśnych duktów szlakiem
Spróbujmy jagód w pełne słońca dni
Zanurzmy się w tych skarbach niezmierzonych
I choć raz o ich cenach nie mów mi
Ulewa jest mą siostrą, strumień bratem
A każde z żywych stworzeń to mój druh
Jesteśmy połączonym z sobą światem
A natura ten krąg życia wprawia w ruch
Do chmur każde drzewo się pnie
Skąd to wiedzieć masz, skoro ścinasz je?
To nie tobie ptak się zwierza w księżycową noc
Lecz ludziom wszelkich ras i wszelkich wiar
Chłonącym te melodie, co z gór płyną –
Barwy, które kolorowy niesie wiatr
Możesz zdobyć świat, lecz to będzie tylko świat
Tylko świat!
Nie barwy, które niesie wiatr
Pocahontas
Tú me ves como una salvaje tonta
Pero aunque hayas recorrido el mundo entero
Has viajado de arriba a abajo
Y eres tan sabio
Que no hay palabras de admiración
¿Por qué, dime, sabes tan poco?
Sabes tan poco
En la tierra – cuando miras a tu alrededor – aterrizando
Quieres tenerlo todo, incluso una roca
Pero yo sé que esa roca también tiene alma
Tiene un nombre y un tiempo encantado en su interior
Tú piensas que solo los humanos son humanos
A quienes tu mundo quiere llamar así
Pero si sigues el camino de mis hermanos
Descubrirás las verdades más grandes, las verdades más sagradas
¿Sabes por qué el lobo aúlla en la noche de luna llena?
¿Y por qué el lince muestra sus dientes con alegría?
¿Puedes repetir esas melodías que fluyen de las montañas?
Colores que el viento colorido lleva
Colores que el viento colorido lleva
Corre tras de mí por los senderos del bosque
Probemos los frutos en días llenos de sol
Sumergámonos en esos tesoros infinitos
Y por una vez no me hables de su precio
La lluvia es mi hermana, el arroyo es mi hermano
Y cada criatura viva es mi amigo
Estamos en un mundo conectado
Y la naturaleza hace girar este ciclo de vida
Hacia las nubes se eleva cada árbol
¿Cómo puedes saberlo si los cortas?
No es a ti a quien el pájaro se confiesa en la noche de luna llena
Sino a personas de todas las razas y todas las creencias
Que absorben esas melodías que fluyen de las montañas
Colores que el viento colorido lleva
Puedes conquistar el mundo, pero solo será un mundo
¡Solo un mundo!
No los colores que el viento lleva
Escrita por: Antoni Marianowicz